Een gevallen vrouw…

Voorzichtig laat ik me uit bed glijden, nog warm van de nacht.  En ik wenste dat ik nog geurde naar hooiland waar de zon een zomerdag lang boven stond, ‘those were the days’! En ergens in mijn achterhoofd speelt een melodie…
Half 7 en Afrika is nog donker. Ik realiseer me dat het niet lang zal duren voordat het licht gaat worden en loop de kamer in waar Thor en Blix nog heerlijk op hun matjes liggen te slapen, maar direct wakker zijn omdat ik binnen kom.
Mijn lieve Goldens… altijd blij en vrolijk om me te zien.
Ik haal het alarm van het huis, schuif de deur open en adem de ochtend geur in. Heerlijk ruikt de bushveld zo ’s ochtends vroeg. Het is een kruidige peper-achtige geur die door de wind zachtjes verspreid word tijdens het ontwaken van de aarde.

De francolins kwetteren als eerste, zazoe daalt met vrolijk krijsen op het hekje en als de zon dan langzaam opkomt beginnen ook wat andere vogels van zich te laten horen.
Mijn mooie moment van de dag wordt vaak even vastgelegd en ook vandaag probeer ik weer een mooi beeld te vangen om te delen. Volmaakt geluk bestaat!
Het licht doet mijn ogen tranen…
Het winterbriesje doet me rillen en ik snel me naar de slaapkamer om nog even heerlijk wat te dromen.

Het volgende moment lig ik op mijn knieën, geen zachte landing die ik in gedachten had ik schaaf mijn knie aan het vel van de Rooibok mijn handen doen pijn en Thor probeert onder me uit te kruipen.
Moet een hilarisch gezicht zijn voor Jan die nu wakker schrikt en mij op de grond ziet liggen.
Maar die dan vraagt: ”Wat doe je daar…”?
Ik zou nu met een gevat antwoord kunnen komen, maar op dat moment deed alles me te veel pijn en bedacht ik me dat een vrouw van mijn leeftijd niet meer op een velletje moet gaan zitten als er geen kaarslicht is…
‘Schatje gaat t wel’? hoor ik hem zeggen … en terwijl ik langs de spiegel loop denk ik ‘nou ik heb betere tijden gekend’.
Ik zou willen dat de deuk in mijn ego nu het enige was wat ik voel, want wie maakt zich nog druk over een Gevallen Vrouw?

Oh en geen zorgen over Thor hoor, die is er weer helemaal van de schrik bekomen. Het was natuurlijk ook een beetje zijn schuld, want wie gaat er nou zo goed gecamoufleerd in de loop van de kamer liggen.

Ik kan niet meer slapen, drink koffie in bed, lees wat in mijn boek over een olifanten fluisteraar dwaal in mijn gedachten af naar vroeger tijden.
Het is mooi geweest met het lui zijn, tijd voor een frisse buiten douche met stomend heet water… de stijve spieren weer een beetje losmaken en energie opdoen.
Tja 50+, een wereldvrouw of ‘a silver woman’ klinkt allemaal leuk, maar t voelt soms toch echt al wat minder.


Omhul me met woorden, verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

 link naar ‘Ik laat je vrij’ van Rob de Nijs

13 Comments

  • Moni Reply

    Oh jee…….NOOIT in het donker ergens naar toe snellen op deze leeftijd……en trouwens.. als je jonger bent OOK niet!
    In ieder geval WEL weer van het ochtendgloren kunnen genieten🌅
    Op de verstijfde spieren flink arnica smeren!!!!!

    • Astrid van Zeeland Reply

      Ha Ha Moni, ik was niet eens snel, zag gewoon Thor niet liggen, de arme hond moet zich rot geschrokken zijn. Valt allemaal reuze mee hoor alleen mijn handen zijn nog wat pijnlijk, ach als dat alles is…

  • Marijke SPOOREN Reply

    Moet lachen hoor, je bent nog zo jong, kan op elke leeftijd gebeuren 😂😂 struikelen, gelukkig viel het npg mee en is Thor ook niet gewond. Denk dan ik ga 70 worden 😉 wat als ik val hier alleen… dus Astrid zie het als een onerwachte ochtendgym of zoiets 😜 mooie foto’s trouwens ! Xx

  • bieke Reply

    weer zo mooi omschreven!
    Ik kan het mij zo voorstellen, de schuifdeur openen en de Afrikaanse geur binnen laten on je lichaam, heerlijk!
    Dat op uw knieen vallen was niet erg verstandig, hoepelijk geen letsels, die woefies toch!
    Dikke knuf

    • Astrid van Zeeland Reply

      HiHi Bieke nee de hondjes geen letsel en het vrouwtje niets noemens waardig, niets wat weer niet geneest.

  • lotte de jong Reply

    Doet me denken aan die keer dat wij er waren en dat het Jan was die dat ongelukje had met Thor (of was het Blix?)? Viel toen gelukkig ook mee..
    Prachtige foto bij mooie woorden! Brengt me terug naar daar! Kan het ruiken en voelen! Fijn!

    • Astrid van Zeeland Reply

      Ah ja je weet het he…die honden kunnen je zo voor de voeten lopen…deze keer lag hij rustig te slapen hoor. Denk dat we nog redelijk flexibel zijn…komt vast doorde magische krachten van dat Merlot Bad…!

  • F.G. Westphaal Reply

    Lieve Astrid
    De mens wordt groot met vallen en opstaan ! Als je dat met 50 plus tot nu toe heb kunnen vermijden hoeveel gelukkige jaren ga je dan nog beleven……het is je gegund.

    • Astrid van Zeeland Reply

      Nee zonder vallen ben ik niet hier geraakt dat klopt…toch blijft het altijd een tikkeltje genant. Hopelijk ga ik bij het ouder worden minder vallen x

  • Ingrid Reply

    Honden kunnen soms flink in de weg staan of zitten. Misschien kan je ze een kleurspoelingkje geven dan liggen ze niet meer zo verdekt opgesteld. Gelukkig is het weer goed afgelopen. Wees mooi omschreven Astrid. Geef de hondjes maar een dikke knuffel van me

    • Astrid van Zeeland Reply

      Ik ga ze zo een dikke knuffel geven en als de kappers weer open zijn zal ik eens kijken of er een kleur is die Thor leuk vind.

  • Wilma Reply

    Oh lieverd. Wat een heerlijk verhaal. Het begint zo heerlijk betoverend. Zo rustig, ik ging er in mee….. heerlijk… en dan is ineens de betovering verbroken. Gewoon vallen doinggg. Weer terug op aarde!
    En hoe is het nu? Spieren? Blauwe plekken..
    En het blijven lieverds onze hondjes

    • Astrid van Zeeland Reply

      Ja Wilma , die betovering is snel verbroken , was meer de schrik dan de pijn hoor…en een afgeschaafde knie maar niks wat niet geneest. Behalve dan mijn telefoon cover die vele breuken heeft, maar dat lost zich ook weer op.

Leave a Reply to lotte de jong Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *