De eerste 3 weken van lange dagen klussen zitten erop en de vermoeidheid begint een beetje toe te slaan. Nog steeds vol energie om het af te krijgen voelen we nu toch ook dat er dagen moeten zijn dat we een ‘gewoon’ dagritme hebben.
Voor mij is het met tijden moeilijk om elke dag mensen hier te hebben. Mensen die naar mijn idee steeds aangestuurd moeten worden omdat de klus anders nooit afkomt.
Tussendoor doen wij dan onze eigen klusjes of maken, of herstellen die van hen af.

We genieten van de ruimte in en om het huis, maar minder van het grijze stof, wat maar blijft komen met de wind die nu met 31% uit het Noord-Oosten waait. In plaats van dat het mijn hoofd leeg waait voelt het alsof het me meer moe maakt en binnen laat zitten om lui en langer in bed te blijven.
We verzanden een beetje in de keuken bouw plannen die uitgewerkt moeten worden om volgende week toch echt aan de slag te kunnen gaan als Floris ons komt helpen.

Nu we hier wonen krijgen we meer en meer gevoel van hoe ons huis in te richten en veranderen onze ideeën… van vitrage en overgordijnen ga ik weer terug naar het idee van een ‘inbetween’ gordijn. De roedes en ophang systemen gaan terug naar de bouwmarkt en we zullen geduldig wachten op de bestelde nieuwe roedes. Ik surf op het internet voor gordijnen stof om dadelijk als er meer tijd is zelf gordijnen te maken en Jan vraagt heel terecht: “Heb je daar dan tijd voor”? Ooit is daar weer tijd voor denk ik, of misschien heb ik in die tussen tijd wel iemand gevonden die het dan voor me kan doen. Eerst maar eens de kleur besluiten.

Het is nog geen acht uur in de ochtend als ik activiteit op de plot hoor, ik snel me naar de logeerkamer en zie dat de lijnen voor Leijntje worden uitgezet. Ik schiet snel in mijn kleren om er zeker van te zijn dat ze op de juiste plek komt en dat Leijntje ook de juiste afmeting heeft. De mannen zijn allervriendelijkst als ik mijn passen meet vanaf het hekwerk van de buren en concludeer dat ze te ver van de erfafscheiding zijn…
”Geen probleem mevrouw” hoor ik ze zeggen en ze beginnen opnieuw met meten en aftekenen waar ze beton gaan storten en de fundering gaan afgraven. Ik heb groots repect voor hen die zo ploeteren in deze harde aarde en vertel hen dat ook!

Ik video-bel met Braam om hem op de hoogte te brengen en beiden hopen we dat er snel schot in komt en dat ik einde jaar gasten kan ontvangen. Het idee geeft al zoveel energie dat ik me stort op de verfklus van de kast die de afscheiding tussen onze slaapkamer en badkamer vormt. Samen brengen we later de badkamer accessoires aan. Tevreden bekijken we het resultaat, wat een mooi en heerlijk gevoel.

Het tuinplan ontwikkeld zich ook verder in mijn hoofd, met dagen of maanden als deze, waar de wind de dag beheerst, wordt grijs stof buiten houden wel een groot punt van aandacht. De harmonica ramen en deuren willen we toch graag wel zo vaak mogelijk openzetten om in ons Karoo huisje de warmte van Zuid-Afrika binnen te laten. Van de zomer zullen we wel anders praten dan zou het hier ‘volgens zeggen’ heel heet worden ( ik denk aan Opikopi) en het zal stikken van de muggen… Die laatste beestjes heb ik op Opikopi nauwelijks gezien, voordeel van hoger wonen denk ik zo!

Inmiddels heb ik alle schaduw doek uit de tuin laten verwijderen, het groen en zwarte doek gaf mij een onrustig gevoel en al is het nog niet zoals de tuin zijn moet, het voelt zonder doek al heel veel rustiger. De spinazie die er staat zal daar anders over denken en mogelijk wat slapjes op gaan reageren maar dat is dan maar zo. De voor de toekomst beoogde groente en kruiden tuin moet toch iets verder van het huis af komen liggen en zo vormt het ene naar het andere idee zich in mijn hoofd… voorlopig zijn we nog wel even bezig.

De Karoo zorgt in ieder geval voor voldoende stof om te schrijven en ook om in het stof te schrijven.
Stoffer en blik maken overuren en laten ook hier een lijntje achter op de witte vloer, helaas nog geen kleedje in huis om de zaak te verdoezelen

Omhul me in woorden… verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst,

Die eerste drie weke van lang dae van DIY is verby, en moegheid begin intree. Nog steeds vol energie om alles gedoen te kry, voel ons nou ook die behoefte om dae te hê waar ons ‘n “normale” daaglikse roetine het.
Dit is soms moeilik vir my om elke dag mense hier te hê. Mense wat, na my mening, konstante leiding nodig het, want anders word die werk nooit gedoen nie.
Tussenin doen ons ons eie take of maak ons ​​hulle s’n klaar of herstel hulle s’n.

Ons geniet die ruimte in en om die huis, maar minder van die grys stof wat aanhou saamkom met die wind. Die wind wat tans met 31% uit die noordooste waai. In plaas daarvan om my kop skoon te maak, voel dit asof dit my meer moeg maak en my binne in die huis, lui hou en om langer in die bed bly.

Ons raak ‘n bietjie vasgevang in die kombuisbouplanne wat uitgewerk moet word voordat ons volgende week eintlik kan begin wanneer Floris ons kom help.

Noudat ons hier woon, kry ons ‘n beter gevoel vir hoe om ons huis te meubileer, en ons idees verander… Ek gaan terug van netgordyne en drape na die idee van ‘n tussen-in gordyn. Die stokke en hangstelsels gaan terug na die ysterwarewinkel, en ons sal geduldig wag vir die nuwe stokke wat ons bestel het. Ek soek op die internet na gordynmateriaal sodat ek my eie gordyne kan maak wanneer ek meer tyd het, en Jan vra heel tereg: “Het jy tyd daarvoor?” Ek dink ek sal eendag tyd hê, of miskien sal ek iemand vind wat dit intussen vir my kan doen. Eers moet ek op ‘n kleur besluit.

Dis nog nie eers agtuur die oggend nie, toe hoor ek aktiwiteit op die eiendom. Ek jaag na die gastekamer en sien die lyne vir Leijntje uitgelê word. Ek trek vinnig my klere aan om seker te maak sy is op die regte plek en dat Leijntje die regte grootte is. Die mans is ongelooflik vriendelik wanneer ek my treë vanaf die buurman se heining meet en tot die gevolgtrekking kom dat hulle te ver van die eiendomsgrens af is…

“Geen probleem nie, mevrou,” hoor ek hulle sê, en hulle begin meet en uitmerk waar hulle beton gaan gooi en die fondament gaan grawe. Ek het enorme respek vir diegene wat so hard sukkel in hierdie harde aarde, en ek sê dit vir hulle!

Ek bel Braam video-op om hom op hoogte te bring, en ons hoop albei dat dinge vinnig sal beweeg en dat ek teen die einde van die jaar gaste kan huisves. Die idee maak my reeds so energiek dat ek myself daarop toespits om die kas wat ons slaapkamer en badkamer skei, te verf. Later sal ons die badkamerbykomstighede bymekaar sit. Ons kyk met tevredenheid na die resultaat; wat ‘n pragtige en wonderlike gevoel.

Die tuinplan ontwikkel ook verder in my gedagtes. Met dae of maande soos hierdie, waar die wind die dag oorheers, word dit ‘n groot bekommernis om grys stof uit te hou. Ons wil graag die konsertina-vensters en -deure so gereeld as moontlik oopmaak om die warmte van Suid-Afrika in ons Karoo-kothuis in te laat. Ons sal waarskynlik hierdie somer anders praat. Dit is veronderstel om baie warm hier te wees (ek dink aan Opikopi) en dit gaan wemel van muskiete… Ek het skaars enige van daardie laasgenoemde wesens in Opikopi gesien; ek dink dis ‘n voordeel daarvan om hoër op te woon!

Ek het dees week al die skadudoek uit die tuin laat verwyder. Die groen en swart doek het my ‘n onrustig gevoel gegee, en hoewel die tuin nog nie is soos dit moet wees nie, voel dit baie meer vreedsaam daarsonder. Die spinasie wat daar groei, sal nie saamstem nie en mag dalk ‘n bietjie swak reageer, maar so be it. Die groente- en kruietuin wat ons in die toekoms beplan om te hê, sal ‘n bietjie verder van die huis af moet wees, en so bly die een idee na die ander in my kop vorm… ons sal nog ‘n rukkie besig wees.

Die Karoo bied beslis baie materiaal vir skryf, en ook vir skryf in die stof.
Die stofpan en borsel werk oortyd en los ook ‘n lyn op die wit vloer hier, ongelukkig is daar nog geen mat in die huis om dit te bedek nie.

Draai my toe in woorde… verdwyn in sinne en sinspeel met teks,
Astrid