Door de eeuwen heen…

Along the Sabie

Het is nooit genoeg en ook niet vaak genoeg… maar eigenlijk ook weer wel.
Die ene olifant, die enkele leeuw, meer is niet altijd mooier of beter maar altijd heel bijzonder.
Het geld zeker voor mij… ik kan elke dag op safari gaan mijn ogen focussen op de natuur. Elke lichte beweging proberen vast te leggen. Want al zijn de dieren nog zo groot ze zijn perfect gecamoufleerd en gaan altijd op in hun omgeving.
Die grijze rots is dat een olifant of misschien een neushoorn en dichterbij komend blijkt het toch gewoon een rots te zijn.
Daar vanuit mijn ooghoek zie ik iets in een boom bewegen… het kan de wind zijn, maar ook een vogel of een giraffe die van de acacia knabbelt.
En wanneer de aandacht verslapt dan lijkt er uit het niets een exotisch dier op te doemen.

Een dag op safari is moeilijk te vangen in één blog…tuurlijk ik hoor de kreten van toeristen “Wat was het moooi’ en daarmee is alles samengevat maar ik denk en ervaar dat nou eenmaal anders.

Ik denk, droom weg en voel, zo is het al eeuwen. Op dat asfalt na dan. Eeuwen oude bomen. De prehistorische uitstraling die een aantal dieren nog altijd hebben. De stilte en de weidsheid het is het Afrika waar mijn hart een sprongetje voor maakt en een ‘heartbeat’ mist!
Op een heuvel spotten we een olifant en iets verderop zijn twee ‘jongeren’ elkaars krachten aan het testen. Mooi om dat gade te slaan.

 

 

Sabie river

Ooit was de weg waarop wij nu rijden een zandpad, al eeuwen de rivier de Sabie volgend en nu spot ik er een Egrit… de brede water stroom, met groen omzoomd en met enige regelmaat wat rotsformaties…als kiezels rond geslepen door het water. 

Een kudde olifanten komt ons tegemoet, tijd om te stoppen en ze gade te slaan. National Geographic in real life. ”Oh kijk nou toch”, “die gaat bij zijn moeder drinken” roep ik… zo lief en vertederend om te zien. Ik schiet snel een plaatje om het vast te houden, om het te delen en om de geschreven woorden kracht bij te zetten.

Deze wereld van overweldigende natuur heeft een ingang en een uitgang…heeft opening- en sluiting tijden en de dag loopt ten einde. Met een omweg gaan we richting Phabeni gate en opnieuw worden we verrast. Tussen de nog kale bomen zie ik een Neushoorn… oh Nee, zie nou toch, er zijn er nog meer!


Laten we hier blijven staan want ze bewegen zich deze kant op… We hoeven er niets voor te doen, ze komen echt onze kant op en dat geeft toch weer de mooiste plaatjes en herinneringen. Het grijze van de te droge winter geeft het iets mysterieus. Mysterieus net als de aantrekkingskracht die Afrika altijd op mij zal hebben.

Er is geen tijd meer, we moeten gaan… er zijn nieuwe dromen en fantastische herinneringen!

Omhul me met woorden… verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *