Ja, poets de plaat maar…ik heb effe ‘ruimte’ nodig

Ons leven in de bushveld krijgt meer en meer vorm.
Er zijn nog wel onzekerheden en dingen die niet lopen zoals ik het graag zou willen, ik moet eigenlijk zeggen: “Die ik liever anders zou willen”.
Want met enige regelmaat komt die vervelende karakter trek, dat alles perfect moet zijn, weer even om de hoek kijken.

Het doet soms behoorlijk wat stof opwaaien

Het niet werken in de begin jaren in Zuid-Afrika, betekende voor mij zelf het huishouden doen. Wie kan dat overigens beter dan ikzelf…dus toen ik een aantal jaar geleden wat uren in de wijnindustrie me nuttig ging maken, nam Jan die taken over….nou ja niet allemaal hoor.
Met mijn hang naar perfectie gaf dat de onvermijdelijke conflicten. Ik had er ook wel begrip voor dat hij geen zin had in die huishoud klusjes, ik had er eigenlijk al jaren geen zin meer in.
Toch werd het voorstel om een huishoudelijke hulp te nemen altijd door ons beiden weggewuifd.

Redenen waren dat inbraken vaak ‘inside’ jobs zijn. Het halen en brengen van personeel waar we vooral ’s ochtends te lui voor zijn. En een stukje privé opgeven, zorgde ervoor dat het altijd van de baan geschoven werd.

Verlangen naar de kracht van Ajax

Maar nu de bushveld…
Elke dag de boel afstoffen anders kun je op het meubilair schrijven, met een nat doekje de “rattseflats” sporen die Myna ‘onze Cape Starling” achterlaat opdoen. De rode aarde die de honden mee naar binnen nemen en als donkere afdrukken tegen de roomkleurige stoelen achterlaten probeer ik maar niet meer te zien. Zelfs voor een Mien Dobbelsteen zou het teveel zijn. Echt ik heb wel leukere en betere dingen te doen dan poetsen is wat ik me steeds vaker bedenk.
Ik begin toch vaak vrolijk en lachend aan mijn taak en als ik dan zo poetsend door het huis loop vaak met mijn favoriete muziek aan, ‘sorry ik weet niet waar het dan vandaan komt’, ben ik ineens niet meer te houden.
Ontevreden en met verheffende stem zeg ik: ”Ik ben er klaar mee….elke dag hetzelfde”…er achter aan schreeuwend…”Hé ik doe dit ook voor jou hoor, jij wilt toch ook niet in een stal wonen”! Alle redelijkheid is weg. Ik ploeter voort en stuur hem weg voor boodschappen, want uiteindelijk kan Janneman er ook niets aandoen… aan mijn opvliegende reactie bedoel ik dan he.
Ik verlang naar die fles Ajax van de reclame, die je midden in de kamer opendraait waarna er zo’n witte schone tornado door de kamer waait en je in 5 seconden klaar bent voor gasten.

Want veel liever ben ik in de keuken, een georganiseerde rotzooi aan het maken. Overal potjes pannetjes…lepels en vorken, de kruiden in bakjes op het aanrecht. Een aantal kookboeken op de tafel, bedenken welke gerechten leuk zijn te combineren, alles voorproeven. Het is zo leuk om met de voorbereiding bezig te zijn en te hopen dat de gasten het verrukkelijk vinden. Dit gedeelte is nog ontspanning…als de gasten er zijn en ik ga de borden opmaken dan voel ik wat gezonde stress, want naast lekker smaken mag het er ook mooi uitzien.

Gewoon doen wat ik leuk vind…

Hoe fijn is het om te horen dat het ene gerecht nog lekkerder is dan het andere en dat de wijn er zo heerlijk bij is.
Ja, hier droomde ik van; een gasten kamer in de verhuur en koken voor onze half pension gasten. Maar ook voor mensen uit het dorp die een gezellige tijd door willen brengen op onze stoep met uitzicht. December vorig jaar waren we er klaar voor en inmiddels ben ik 15 Food & Wine Experience’s verder en wat is het leuk om op deze manier kennis te maken met de Ellisrassers.

Mensen van alle leeftijden beginnen de weg naar Zeelandhuys at Die Huys OpiKopi te vinden, soms voor een romantisch samenzijn, of wanneer ze iets te vieren hebben, maar vaker zijn het groepjes gezellige vrienden of collega’s.
Wat is het heerlijk als dan alles spik en span is, verse bloemen, kaarsen aan en natuurlijk ook de buitenhaard met het door Jan bij elkaar gesprokkelde hout.
Mensen horen lachen en gelukkig zien zijn, voor mij is dat iets wat me energie geeft en dan staan wij ook te glunderen in de keuken. In een oogwenk ben ik mijn poetswoede uitbarsting weer vergeten, maar toch spookt het nu vaker door mijn hoofd…een hulp in de huishouding zou mijn kersje op de taart kunnen zijn.

Omhul me met woorden… verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Alle foto’s zijn gemaakt door onze gasten.

4 Comments

  • Moni Reply

    Ha,ha…….
    Ja……ik kan helemaal begrijpen wat je bedoelt……..
    Afschuwelijk om iedere dag weer te moeten ruimen en poetsen……is mijn hobby ook BESLIST niet!!!
    En helaas……ik heb ook een “Janneman”! Ook al doet die veel…..stofzuigen bv heb ik al JAREN niet hoeven doen….dat doet hij beter en nauwkeuriger dan ik……
    Een hulp in de huishouding is dan natuurlijk HEERLIJK! En….. bij jullie in ieder geval betaalbaar….. maar ja….. een betrouwbaar iemand vindenis EEN probleem…maar hoe komt ze bij jullie iedere dag die berg op!!!!!! Halen en brengen duurt net zo lang als zelf de hele tent poetsen!!!!!!

    Geniet dus extra van de leuke uurtjes in de keuken….
    Van de lieve honden…..ook al hebben ze rode poten…
    Van die SCHIJTLIJSTER ..die zo dol op jullie is en jullie eigen baby is…

    En probeer niet te perfect te willen zijn!!!

    • Astrid van Zeeland Reply

      Als het gelukt is met ons Kersje dan praat ik je helemaal bij, ondertussen poets ik wat minder en geniet ik MAAR NOOIT MET MATE!

  • wilma Reply

    Wat een heerlijke overpeinzing : eentje met de voeten op
    de grond. Wat moet er… En de andere voeten met vleugels. Je voelt het als je het leest: de lichtheid. Daar waar je altijd wilt zijn en niet bij de rode aarde die een sluier legt die er niet moet zijn. Liever de sluier van het genot van andere mensen die proeven wat jij met je handen gemaakt hebt.

    • Astrid van Zeeland Reply

      Absoluut Wilma en het wordt steeds gemakkelijker die keuzes te maken…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *