Dag vrolijke Flierefluiter…

Ik hoor het ‘voor ons zo bekende’ fluitje van de Cape Starling.
Ik zeg voorzichtig Myna? Maar van het kleine groepje zwarte vogels reageert er niet 1.
Ik herken haar uit duizenden…het ene vleugeltje dat een beetje afhangt, maar nee ze is er niet bij.

Myna waar ben je?

Zondag 30 juni, kwam ze ’s ochtend niet voor ontbijt… later niet voor lunch.
We sturen een berichtje naar de lodge, daar was ze vroeg in de ochtend met een noodgang onder de lapa gevlogen en zat ze hoog onder het dak uit te rusten. Na wat kruimels van de ontbijttafel te hebben gepikt is ze ook daar weer weggegaan.
We hebben gezocht en geroepen want daar reageerde ze altijd op, maar er kwam niets aanvliegen…

De klusjes in de schuur, de wandelingen en het kokkerellen in de keuken waren toch allemaal dingen waar ze van hield maar ze kwam niet meer terug.
Ik mis haar en denk dat ze altijd de laatste hapjes uit het bijna lege yoghurt schaaltje nam. Als we niet opletten dan pikte ze in mijn banaan of in de taartjes.
Borrelen en met de honden en Myna, samen chipjes delen, het is nooit meer hetzelfde…
We genoten van haar uren lange fluit concerten als ze alleen in de kamer zat met de radio aan…of gezellig op kantoor voor het raam.
Een half jaar maakte echt deel uit van ons gezinnetje. We hebben nooit kunnen vermoeden hoe we aan haar zouden hechten, tot ze er niet meer was.

Ik mis je… mijn kleine schijtlijster

Ik weet dat ze niet meer terugkomt en dat er waarschijnlijk iets ergs met haar is gebeurt. Ze was de laatste paar dagen ook wat bangig, eigenlijk sinds de uil hier rondvloog ging ze ook niet meer in haar huisje en sliep ze onder het afdak. Maar mijn ogen dwalen nog elke dag over de bushveld, op zoek naar dat pittige vogeltje, dat niet bij de mensen hoorde, maar ook niet bij haar soortgenoten.
Het emotioneert ons beiden nog steeds en er plengt een traan bij het schrijven van dit kleine stukje tekst.
Het is de fout die de mens en ja ook ik gemaakt heb…
Leven in 2 werelden is ook voor en Cape Starling moeilijk!

Omhul me met woorden… verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

4 Comments

  • Moni Reply

    Och jee……. wat verdrietig!
    Ik weet hoe gehecht jullie allebei aan die kleine huisgenoot waren…….
    Snap ook de tranen!!!!!

    Sja……..de natuur is hard…dat weten jullie nog beter dan ik!
    Bedenk dat Myna een fantastisch leventje heeft gehadbij jullie….!!!!
    Xx

    • Astrid van Zeeland Reply

      wie weet ik blijf nog een heel klein beetje hoop houden dat we haar nog zullen zien…

  • Cissy Reply

    Zo liefdevol verzorgd. Het schept n band. Logisch dat je t lieve beestje mist. Sterkte. Er komt vast nog meer moois op jullie pad.

    • Astrid van Zeeland Reply

      Zoveel liefde voor zo’n klein beestje… ik gun haar haar vrijheid als ik maar wist dat ze nog leefde.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *