Ik zie haar daar nog zitten in dat volledig met stoeptegels verharde achtertuintje zo groot als een postzegel.
Van de achterdeur naar de schuurdeur kunnen het niet meer dan 20 stappen zijn geweest. Tegen de muur van het schuurtje groeide een rode klimroos en in de begin jaren stond er nog een groene haag aan de ene zijde, die ons van het tuintje van de buren scheidde, waar aan de andere kant allang een muur was en veel later bloembakken kwamen te hangen om het een groen gevoel van een tuintje te geven. Met een tussenpoortje en daarna een grote poort kwam je in de brandgang. Verharde paadjes achter de huizen door, die leiden naar andere tuintjes en de wegen om de huizenblokken.

Mijn moeder was huisvrouw en had een strak schema van huishouden. Maandag de beneden boel en de was… Dinsdag de boven verdieping en de bedden verschonen… Woensdag wassen en strijken… Donderdag was haar tennis dag en Vrijdag was gereserveerd voor de keuken en alle ramen buiten en binnen! Tussendoor moesten er boodschappen gedaan worden en natuurlijk het eten voorbereid en ze las s‘middags ook graag een boek van de bibliotheek.

Maar tussen alle bedrijvigheid door kon je haar regelmatig vinden op een tuinstoel achter de keuken deur. Het eerste lentezonnetje werd in een hoekje achter die keukendeur genoten, zo zat ze heerlijk uit de wind.
Ze hield van de zon en vakanties werden dan ook steevast doorgebracht op de stranden van zonnig Zuid Europa. Het grootste gedeelte van haar leven, helaas werd ze maar 50, verplaatste ze zich in haar woonplaats op de fiets. Kindjes voor en achterop de vouwfiets en ik weet niet hoeveel boodschappen tassen aan het stuur.
Ik geloof dat ze van buiten zijn hield, maar dat ze een buitenleven had, nou nee, dat kan ik het niet noemen.

Mijn gevoel voor natuur moest zich nog ontwikkelen en van een flatje met balkon in Veghel maakte ik de stap naar een niet noemenswaardig tuintje in Heerenveen, daarna volgde een grindtuin met wat planten in Oss. In Oss vonden we wat later een oud huis met grote tuin en vijver midden in de stad. Een aangelegde maar nog altijd kleine tuin in Sint Oedenrode begon er al wat meer op te lijken en dan volgt de emigratie naar Zuid-Afrika.

Van even buiten zitten met een kop koffie werd tuinieren en tuinleven een ding voor mij.
De grote groene weide met op de achtergrond de Hottentot Holland bergen grenzend aan een tuin op Knorhoek was een droom…
Met de tuindeuren open kwam buitenleven binnen. Er kwamen zonnebedden en een schommel onder de grote oude eik en er waren etentjes met vrienden in door eikenbladeren gefilterd licht. Buitenleven kreeg nu pas echt gestalte.
Van vrienden kreeg ik stekjes en plantjes en bij het thuiskomen na een rit van 150 km bleek dat we ook een kikker hadden geadopteerd. Die had het waarschijnlijk gezellig bij ons want nadat we hem bij de vijver van ‘buren’ uitgezet hadden besloot hij de vele meters weer terug te komen om hem in de ochtend weer aan te treffen in de waterbak van de honden.

In het buitengebied van Stellenbosch was ons tuintje gelegen in de wijngaarden en begon ik plezier te krijgen in een kruidentuin. De geplante druivenstruik en de vijgenboom gaven gretig vruchten en maakte me enthousiaster. Ik snoeide rozen voor de vaas en genoot ik van de geur van de frangipani en van de witte jasmijn die over de pergola slingerde. Een tuinierster was geboren…

Het ultieme buiten leven, leven in de bush bleef naar me lonken en een zoektocht op het internet werd beloond toen ik dit plekje zag. Het weidse uitzicht is adembenemend en de tuin is inmiddels na 7 jaar volgroeid. Succulenten, struiken en bomen waarvan de meeste inheems zijn groeien en bloeien hier weelderig. Groot genieten is het als ik ook dieren spot en ik mocht al veel zien! Nyala’s, bosbok, schildpadden, uilen, fantastisch veel verschillende vogels, vlinders en slangen die ik niet allemaal zal noemen, giraffen, wilde zwijnen, dassies, kudu, zebra, bavianen en vervet aapjes, ratten en muizen en dat wat ik nu allemaal vergeet….
Bij ons buitenleven horen natuurlijk ook onze honden. Even op de stoep zitten, de honden aan onze voeten. Het leven is dan simpel en het is eenvoudig om langzaam weg te dromen bij het uitzicht.
Heel vaak denk ik dan aan jou Mama. Zou je het hier mooi vinden? Zou je trots zijn dat ik van dat meisje wat opgroeide in een postzegeltuintje de stap maakte en het lef had om naar de bush van Zuid Afrika te gaan. Het is een kleurrijk buitenleven, een leven buiten de lijntjes van Nederland…een leven wat me tot op heden zeer gelukkig maakt!

oude foto’s uit mijn prive archief