Wonder, Verwonder, Bewonder…


Ik word wakker van een soort krassend geluid, het is 4.00 uur.

‘Beetje vroeg’, denk ik nog, om uit bed te gaan…een half uur of zo later valt er een warm oranje gloed de kamer in.
Het licht breekt binnen door de kier in de gordijnen die ik bewust zo creëer.
Het helpt me prettig wakker worden. Ik stap uit bed om de zonsopgang te zien… het krassende krakende geluid is hier ook beter hoorbaar.
Uiteindelijk ontdek ik een mestkever die langs de schuifdeur loopt en naar binnen wil…wat kan zo’n klein diertje toch een hoop geluid veroorzaken.

         

 

Nu ik toch klaarwakker ben besluit ik het alarm eraf te halen en naar buiten te gaan.
Na zoveel zonsopgangen te hebben gezien, lijkt het toch alsof het licht vandaag totaal anders is.
Finch en Blix  vinden het heerlijk om vroeg op te staan en buiten de poort te gaan.



De zebras die gisteravond beneden, aan ‘onze’ berg, aan de waterplaats stonden maken nu plaats voor een kudde impala’s. Ik kan van hieruit goed de krachtmeting horen tussen de twee jonge bokken die met de hoorns op elkaar stoten om de vrouwtjes, die een paar meter verderop staan, te imponeren. Eergisteren stonden er wildebeesten het lijkt als afgesproken zo mooi als het zicht zich afwisselt.

Ondertussen valt er een mist over de bosveld…mystiek en sprookjesachtig en zo bijzonder.
Ik bedenk me dat het de koele ochtend dauw is, die in de toenemende zonnewarmte als nevel verdwijnt.

Van windstil en alleen de vroege vogel geluiden… neemt de wind langzaam aan toe wanneer de zon volledig op is. Ruisend als de zee, zo klinkt de golvende beweging van de wind langs de berg omhoog en door de bomen waar ik onder zit.


Twee musjes voeren een gesprek, zo nu en dan ruw verstoord door een wevertje… hierarchie of respect of beide… zittend op een steen onder hen, volgt een duif het ritueel.
Als Finch dan plots op een rots punt gaat staan en aandachtig naar beneden tuurt, volg ik zijn blik, ach, kijk daar gaat Kleyntje…
Finch draait zijn hoofd en ik volg hem en daar zie ik Bebé staan. Een mooi moment als ogen elkaar ontmoeten en zij in alle rust en stilte haar weg naar beneden vervolgd.


Het voelde vandaag als een bijzondere ochtend, één die ik wil vastleggen… wil vangen in woorden.
De duif is terug van weggeweest. Mijn koffiekopje leeg…


Het is 8.00 uur en ik bedenk dat ik de hele dag hier wel zou kunnen zitten, me verwonderen aan het wonder van een nieuwe dag en vol bewondering de schoonheid ervan zien.

Omhul me met woorden, verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

2 Comments

  • Marijke SPOOREN Reply

    Wat prachtig geschreven (weer) precies of ik daar naast jou zit 😉 Telkens verbazend wat er allemaal leeft in jullie droomplekje hoog op de berg 😜 het zit hem echt in de kleine dingen met een beetje verbeelding ook natuurlijk! Dromen, genieten en leven nu ! Is al wat we nodig hebben … super hoor ❤

    • Astrid van Zeeland Reply

      Zo gezellig als je weer even hier bent, naast me zit…wat hebben we veel bij te kletsen. Toch denk ik dat we ons steeds meer gaan focussen op de kleinere dingen omdat het grote geheel zo verziekt is…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *