Van kool en lieve woordjes…

Omdat ik denk dat er niet altijd iets te schrijven is…
Er geen grootse dingen gebeuren in mijn leven.
Het is meer een sfeer en emotie van alledag die ik probeer te vangen.
Soms mooi en klein en soms denderen die emoties door me heen.



Een kalfje zo sierlijk en klein…

Als ik het kleine bushbokje achter ons hek zie lopen word ik al blij. En bij gewone rustige bewegingen blijft ze staan en houd me nauwkeurig in de gaten. Ik kan de was ophangen en rustig tegen haar praten dat vind ze allemaal goed.
Soms neem ik haar niet waar en dan maak ik haar aan het schrikken en zie ik haar nog net wegrennen tussen de dorre takken en bomen. Zondag kwam ze samen met haar mama…ik verdenk de mama ervan dat ze de kleine bij ons achterlaat want heel vaak is ze in geen velden of wegen te bekennen en toen ik haar riep kwam ze warempel aangehuppeld tot zo’n 2 meter van het hek. Ik denk dat ze toen pas besefte wat ze deed en met een noodgang ging ze terug.
Maar maandag ochtend om 6.00 was ze aan het hek en met haar bruine ogen keek ze me aan…ik zei: ”Goede morgen kleintje” en ik zag dat haar vriendje Goosje er ook was. Deze mongoose is nog schichtiger dan een bokje maar ik ben van plan ook zijn vertrouwen te winnen.

Binnen dat Grote Zuid-Afrika, staat een hek en nog een hek en nog heel veel meer hekken en ergens in zo’n ‘klein omheind huis met tuintje gebied’ leven wij…wij in onze mensentuin… en we kijken naar elkaar!

Maandag tegen zonsondergang staat de familie Nyala aan de poort, Papa, Mama, 2 tantes en een kalfje. Die familie is al gewend aan mijn geklets, een beetje zoals Jan…ze horen me maar zeggen niets terug, maar zijn geïnteresseerd als het om lekkere hapjes gaat!
De poort openen is nog niet voor iedereen een vertrouwd geluid, de meest stoere en nieuwsgiergie blijft staan…de anderen gaan op veiligere afstand kijken wat er gebeurd.

De kool moet me nu gaan helpen. Ze eten nog niet uit mijn hand maar blijven al wel staan en bij een gooiende beweging schrikken ze niet. Ik moet gewoon nog wat geduld hebben. Naast het huis staat Jan met de honden en hij moet lachen…”Wat kun je toch blij zijn zegt hij”…en ja dat ben ik… blij in mijn tuin met de dieren om me heen.
Onze tuin een kleine groene postzegel waar de Frangipani en de Impala Lily geurend bloeien en ook klein ander gedierte zich wel heel erg thuis voelen.

De brutale eekhoorns en de schichtige muisjes die gek zijn op de hondenbrokken en zelfs de vriendjes van Myna, onze Cape Starling die ik nog steeds mis, komen regelmatig voor een hondenbrokje. De Gecko in de meterkast die daar zo heerlijk wegkruipt, ze zijn me allemaal even lief. De Dassies komen nu ook al voor jonge uitlopers en blaadjes in de boom aan het terras…soms denk ik wel eens dat dat elektrisch hekwerk niet echt goed werkt.

Het is dinsdag ochtend… De Yellow Hornbills die ik allemaal voor het gemak Zazoe noem, vliegen krijsend tegen het raam, dat is toch echt wat minder leuk zo ’s ochtend vroeg. Straks even kijken of ze nog wel vogelvoer hebben. Half ontwaakt hoor ik de schreeuw van de Grijze Loerie en Pietsevrou, een grappig vogeltje met een kuifje, is ook wakker.

 

Jurassic park is er niets bij…

Tegenwoordig kijken we een paar maal per dag, in ons buitendakje op de stoep, of de hagedissen ‘rock monitors’ er nog zitten. We denken dat één ervan een jong bij zich heeft. Ze verplaatsen zich soms een paar cm, maar zoals het nu lijkt gaan ze een zomerslaap houden. Er gebeurt namelijk helemaal niets…
Behalve dan dat met enige regelmaat een groter heerschap naar ze op zoek gaat.
Ik heb me, nu het weer warmer wordt, een dagelijkse siësta aangewend…niet dat ik slaap, het is meer dat ik wat op mijn telefoon zit of een boek lees. Maar wel even een rust moment in plan. En ook vandaag… en ineens hoor ik een vreemd soort krassend geluid.

“Africa is not for Sissies…”

Ik weet direct wat het is…de grote Witkeel-Varaan is terug…Jan kijkt door de schuifdeur in de kamer en ik loop via de zijdeur naar buiten, zodat ik om de hoek al direct zie dat hij er is.
Heel rustig, met de telefoon op camera stand, loop ik naar hem toe…eerlijk is eerlijk ik ben niet bang, maar spannend vind ik het wel.
Denk dat ik hem tot op zo’n anderhalve meter benaderd heb en toen draaide hij zich om, daalde af en ging er als een haas vandoor…om maar in de taal van het dierenrijk te blijven.

Jee, hij is haast angstaanjagend mooi, zo’n prehistorisch dier van iets meer dan een meter lang… maar hij moet wel mooi buiten blijven hoor.
Het slaapkamerraam gaat op het kleinste kiertje en de schuifpui gaat voorlopig niet open.
Ik wil hem niet onder mijn bed…laat staan erin!

Omhul me met woorden… verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

4 Comments

  • Hedwig. Reply

    Super leuk en omdat ik er geweest ben, snap ik het ook beter hoe het is. Soms zit er een eekhoorn achter de plint van de kast. 🥴😘

    • Astrid van Zeeland Reply

      Ja en jij maar koekjes voeren door dat gaatje in de plint…

  • Mon Reply

    Wow. Wow. Wow!!! Jij maakt wat mee daar in jouw privé dierentuin!ik zie je stralen!!!!war heerlijk als dat jullie gelukkig maakt!!! Doel bereikt!!! Gasten ontvangen in jullie eigen Bush en zelfs met bijna eigen dieren!!!!!! Top! Hoor!

    • Astrid van Zeeland Reply

      Ik ben Astrid in Verwonderland..met een big smile

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *