Niks maar dan ook Niks te beleven hier…

Was er al niet veel te doen in Lephalale nu krijg ik toch zo’n zin om de auto te pakken en gewoon even weg te zijn.

Eerst hier de poort uit 4 bochtjes nemen en dan naar beneden de steile helling af, raampje open om vooral maar niets te hoeven missen van de geluiden en de geuren van de bush…
Het mooiste is als we wat Afrikaanse dieren spotten het blijft ongelooflijk dat dat in onze voortuin leeft.

Een Kudu vrouwtje wat schichtig oversteekt, dan komt de bocht die me voor altijd zal herinneren aan de uil die daar zat.
Net voor de ondiepe kuil in de weg steekt een schildpad over. Zo traag als hij zich voortbeweegt, zo traag gaan nu de dagen.

Bij de waterplaats zie ik de Impala’s, de plek waar tegen zonsondergang ook de waterblokken, wilde beest en elanden komen.
Voor degene die nog nooit een Afrikaanse Eland hebben gezien, dat is echt een heel ander dier dan de eland boven de evenaar!
Iets verderop zijn twee waterbassins bavianen rennen krijsend weg … hier wordt het pad iets meer begroeid en kijk ik reikhalzend uit naar zebra, giraffe en gemsbok. Het maakt me niet uit wat ik zie ik blijf me ook na de 1000ste keer nog verwonderen.

De ingang met de toegangspoort nadert en ik ben blij dat ik een afstandsbediening heb want de code wil even niet boven komen drijven.
Een paar kilometer bijna rechte zandpad en ik bereik de harde weg…terwijl ik dit schrijf komt een Brabantse uitdrukking naar boven drijven…
Ge bent zeker nog nooit nie op den harde weg geweest”?
Nou ik prijs me nu gelukkig dat ik aan een zandpad woon, al dacht ik daar vroeger toen ik jong was (in Nederland) heel anders over.

Ik kijk naar links, richting Marken, om te zien of er verkeer aan komt en ga rechts richting Lephalale. Langs deze hele weg is een soort van struik-boom begroeiing; de zogenaamde bushveld is een subtropisch houtland, denk aan de Thorn tree, Accacia, Knobthorn en Leopard tree. Zo ver je kijken kunt zie je alleen maar groen en zo nu en dan een pad naar een huis of lodge.

Twee enkelbaans bruggetjes over de Mokolo en Tambotie rivier en ik ben bij de T-spliting. Rechts zou ik richting Groblersbrug, Botswana kunnen gaan, wat een uurtje rijden bij ons vandaan ligt.
Links ga ik richting het centrum van Lephalale. Deze weg was vroeger de hoofdweg met een paar winkels en garages later kwam er een kleine mall (winkelcentrum) en hotels. De uitbreiding was er vooral voor de krachtcentrale en de mijnbouw die verder naar het noord-westen van Lephalale ligt.
Die kant ga ik dan wel op voor de grotere mall en aan deze weg liggen verschillende woonwijken, allemaal als paddenstoelen uit de bushveld geschoten toen mijnbouw en de krachtcentrale qua personeel op volle kracht draaiden. Energie wijs is dat nog altijd niet gelukt, maar het is wel ongelooflijk dat in tijden van COVID-19 er geen loadshedding meer is…

In gedachten rijd ik weer terug, heb ik jullie een beetje op de hoogte gebracht en hopelijk beeldend kunnen meenemen door dit prachtige stukje Limpopo.
Snel weer naar huis… mongoose spotten, vlinders kijken…de Cape Starling en de Hornbill begroeten…en Natuurlijk niet te vergeten Blix en Thor die me van ver al aan horen komen en ongeduldig rondspringend voor de poort, wachten op een begroeting.

Danaus chrysippus orientis, African Plain Tiger.

Ach, ik ben best reuze blij dat ik hier zit, maar het is als met alles; als iets niets kan of mag dan is de verleiding des te groter om het wel te doen.
Ik denk altijd dat ik maar doorsnee ben, maar langzaam aan ga ik toch wel ontdekken dat ik steeds voorzichtig toch wel ietsje buiten de lijntjes gekleurd heb…dat ik niet voor dat wat ik vroeger altijd voor ogen had heb gekozen. Dat ik het durfde, het lef had om mijn dromen waar te maken mijn gevoel te volgen. Van eerst groot, steeds meer geleerd heb ook van het kleine te genieten…

Dat heel veel in mijn leven draait om rust en ruimte, dat de ruimte die ik zelf nodig heb ik ook beter durf in te nemen. Dat in mijn geval minder prikkels beter aanvoelt…nu alleen nog minder onzeker zijn.
In ieder geval is deze plek en dat wat ik nu doe, toch echt wel mijn grote genieten. Ook is het fijn dat dat samen ook zo voelt en dat we ontzettend uitkijken naar de eerste gasten na corona, om het leven weer wat meer swung en afleiding te geven en om datgene te delen dat wat ik mooi en heerlijk vind!

Omhul me met woorden, verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid