Door de ogen van …

Maanden geleden ontvang ik een uitnodiging voor een bruiloft. Het kwam natuurlijk niet helemaal bij verassing want ergens eind mei was ik al ingeseind. De locatie is ‘To die For” en ik zou dan ook alles op alles zetten om er naar toe te gaan. Daarbij speelde natuurlijk ook mee dat ik wel toe was aan het ontmoeten van wat ‘oude’ vrienden. En het was heerlijk ook die weer te zien…

Maar goed, zonder vrienden hier in Lephalale, wie ga ik vragen om op onze honden te passen? Duidelijk was, dat het 2 personen moesten zijn die niet al te bang uitgevallen zijn. Want hier op de berg moet je niet in paniek raken.

Dus ik plaatste een oproepje in een Facebook groep.
Direct was het duidelijk dat een aantal vrouwen wel interesse hadden. Ik had gedacht dat een echtpaar wat mogelijk langere tijd door Zuid-Afrika zou rondreizen, mooi in het verhaal zou passen.

Maar goed soms zijn het vreemde verhalen en bijzondere omstandigheden die mensen samenbrengen en dat maakt het leven zo mooi en bijzonder,
Iemand van de FB groep laat mij weten dat zij 2 dames gaat sturen die elkaar niet kennen, maar die ontzettend in zijn voor een reis naar Afrika. En zo bereikt me het nieuws dat Twee Belgische madammen gaan oppassen…


Ik wacht af en breng Jan van de stand van zaken op de hoogte. Er volgt een nieuw messenger groepje en we wisselen veel relevante maar ook veel minder relevante informatie uit en die laatste zorgt ervoor dat we elkaar al een beetje leren kennen.
De datum staat vast, de vlucht is snel geboekt…paspoorten verlengt en internationale rijbewijzen aangevraagd.
Om de reis nog wat meer impact te geven dan alleen ons Huys OpiKopi in die Bushveld, lijkt het mij leuk als de dames er ook een een 3 daagse safari in Tuliblock inplakken. Gelukkig weet ik dat die in de smaak zal vallen want ik was er zelf nog maar een paar maanden geleden!

Het vertrek in Brussel wordt gevolgd door een hindernis op Doha, het missen van de aansluitende vlucht. Dat betekent voor de dames 7 uur wachten op de volgende vlucht en zo arriveren ze een dag later dan gepland en moeten wij in een paar uur uitleggen hoe alles in en om het huis werkt.
Voor controle freaks als wij, is dat niet gemakkelijk. Maar vol vertrouwen vertrekken wij op maandag morgen richting Sabie-Hazyview-Kruger. Waar ik later meer over zal schrijven….

Tijdens ons verblijf in en om Kruger ontvang ik kiekjes van in en om ons huis en
thuiskomend op vrijdag avond vinden we de hondenkoekjes pot een stuk leger want de heren zijn verwend en niet alleen met koekjes vooral ook met heel veel aandacht!
In huis zitten twee dames die elkaars vriendinnen zijn geworden en die even later ‘mijn’ keuken instappen om daar voor ons een maaltijd te bereiden…Wat heerlijk thuiskomen is dit!

We horen van wandelingen op de farm tot meeliften in het Opikopi bakkie omdat de dames toch wel heel ver waren gelopen en Thor nu toch wel erg moe was. Dat was tenminste het verhaal…stiekum denk ik dat de dames zich toch ook wel vergist hadden in de afstand en dat laatste stukje berg opwaarts…hmmmm dat is best zwaar!

Elke dag zie ik de mooiste foto’s van mijn eigen leef omgeving voorbij komen op social media, zo bijzonder om dat door de ogen van anderen te zien. Ze gaan op gamedrive op OpiKopi en zien warempel de giraffes, ze hebben storm en regen en hele hoge temperaturen…Afrika op haar best.
Van lezen is naar ik begreep niet veel gekomen, het was vooral veel praten, mijmeren en kijken…’goh’ allemaal zo herkenbaar.

Gisteren terugkomend van hun tripje Serolo Camp bleef er voor mij nog de schone taak om een heerlijk etentje te bereiden.
Vanochtend was het uitzwaaien, de dames vinden hun weg wel…ze houden van kilometers maken, reizen in het onbekende, mensen ontmoeten.
Heb hen wel op het hart gedrukt dat ze op de gebaande wegen moeten blijven, want met een kleine verkeerde beweging of kaartlezing ben je hier zo van het padje…

Vette knipoog voor de madammen die vriendinnen voor het leven zijn geworden en hun hart opnieuw verloren hebben aan Afrika!

Ik ga nog vaak aan jullie denken als ik het zilver poets en me door de berg Belgische chocolade heen werk!
Till we meet again…

Lieve Bieke en Marijke dank je wel dat jullie er voor ons en Thor en Blix waren. Dat jullie zo intens hebben genoten mag wel duidelijk zijn na alle verhalen en prachtige foto’s… Ik ben zo vrij om een die foto’s te gebruiken voor deze Blog.
Onze leef omgeving door jullie ogen!

Omhul me met woorden… verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

4 Comments

  • Dewaegheneire Bieke Reply

    Hahaha, mooi verhaal mooi omschreven. Zo ging het er echt aan toe. Ja , Ik heb jou en Marijke erbij als vriendinnen. En ja we houden van extra kilometers doen 😂 en van het pad afgaan??!!! Euch!, nee nooit, He Marijke😁😁😂😂🤣🤣🤣 en dat meeliften in dat Okipokibakkie was echt voor Thor hoor zover was het nu ook weer niet en dat bergop dat was hectisch met de wagen… zweet tranen en gelukkig niet van het baantje wel bijna een hartinfarct ( vooral Marijke😉😂). Dank jullie voor deze zalige fantastische reis. Nog iets Marijke en ik zijn helemaal niet handig in het aan of uitschakelen van een alarm🤣🤣🤣😂😂😂😂

    • Astrid van Zeeland Reply

      wat een geweldig comment!Ja dat alarm…hihi begreep dat de voordeur al niet openging dus dat zat wel goed toch!!!!!???
      Volgende keer wordt vast gemakkelijker😉

  • Marijke Spooren Reply

    O lieve Astrid en Jan, mooier kunnen we niet omschrijven onze ontmoeting, kennismaking, avonturen waar we zo mee hebben gelachen. Het was een verrijkende trip en verblijf. Jullie zijn prachtmensen, Okipoki heeft ons betoverd… heel speciale magische plek. We voelen hetzelfde crazy als je denkt dat elkeen elkaar voor de 1ste keer ontmoette. Speciaal en ik koester het nog alle dagen, mis jullie en ook onze super vedetten Tor en Blix zo lieverds ♥️ heel veel liefs en vriendinnen voor het leven! Africa so amazing 👍🍀♥️

  • Astrid van Zeeland Reply

    Dank je wel…en ik tover jullie zo weer terug …Hocus Pokus pas…4 mensen en 2 honden vreselijk in hun sas! x

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *