Ik zie enkel en alleen het mooie…

                                                                                     Een sluier van regen

Enkel dat is de rode draad…

Een eenvoudig woord, eenvoudig maar toch ook complex, zo ervaar ik dat hier in de bushveld.
Het gras in onze tuin staat inmiddels enkel hoog, als het op sommige plekken al niet hoger is, dat ik dat onverzorgd vind is niet heel belangrijk, maar dat het allerlei insecten en reptielen verbergen kan vind ik ietsje minder prettig. Nee ik ben niet bang, nog altijd niet. Het wachten is op Elias die ons met dit klusje helpt, maar dan moet ‘t gras eerst droog zijn.

Regenseizoen

Het nieuwe jaar is voor de boeren en buitenlui goed begonnen. De weer Goden zijn ons de laatste 3 dagen gunstig gestemd. Hier op OpiKopi, in onze tuin, is 50 mm regen gevallen, helaas minder dan in de dorpen om ons heen maar het is een mooi begin van een laat regenseizoen.
Op Oudejaarsdag hebben we snel even een regenmeter gekocht want praten (of is het zeiken) over het weer daar zijn Nederlanders goed in en hier beheerst het toch wel echt het leven.
Letterlijk zelfs, ik als moeder snap en weet niet hoe het mogelijk is, want impala’s wachten tot de regen komt en gaan dan pas bevallen. De moeder moet natuurlijk zo snel mogelijk aansterken na een bevalling en met geen enkel sprietje vers gras in de wijde omtrek te bespeuren is het wachten op de regen.
In de verte zien we het naderen, een grijs gordijn van regen … de wind zwelt aan, brengt geuren die je alleen in Afrika zult waarnemen. Zo heerlijk! De eerste dikke druppels vallen als noten uit een muziekstuk, donder…bliksem en dan barst het los.

Eerste bloemen na de regen

De laatste druppels ‘plingen’ op de rotsen, het elektrisch hekwerk knettert een beetje na… Het gras op de gamefarm wat totaal verschroeid en weg was zie je bijna uit de aarde opkomen…de blaadjes aan de bomen springen open waar je bijstaat en er komen uit het niets bloemen op je pad.
Blad als orchidee en bloemen als Afrikaanse lelie, eerst alleen de rode en na een paar dagen alleen maar witte. Wat blad op de grond midden op de rijpad met een enkele bloem, verspreid over de farm waar het water het langst blijft staan.
Ik bleef er net ook even iets langer dan normaal in staan. Niet om te genieten van het moois om me heen maar om de poort te openen moest ik de auto uit.
Gelukkig was ik op alles voorbereid en had laarzen aan…helaas niet mijn regenlaarzen! De zolen en hakken verdwenen al rap in de blubber en al glibberend verplaatste ik mij naar het apparaat waarmee je de poort kunt openen. Jan mag nog blij zijn want die droeg rode mocassins.
In mijn eentje zal ik er dan ook niet op uitgaan want enkele regenplassen zijn zo breed als het pad…je kan er niet omheen en waar je eromheen kunt daar vormt zich een vette kleimassa. Maar onze stoere blauwe polo ploegt voort…

Meneer Walt Disney…

Maar het mooiste van vandaag was de ochtend…
Om 2.00 uur werd ik wakker van de regen die via het golfplaten dak op de rotsen kletterde en dat ging zo door tot in de vroege ochtend…ik doezel weg, ben wakker…slaap een beetje. Om half 5 hoor ik  Thor zachtjes piepen…ik ga er even uit. Vandaag geen zon…maar dikke wolkenluchten geven de bush iets dramatisch. Het is raar, net of je voelt dat iets of iemand je bekijkt. Vanuit de keuken zie ik twee bushbokjes lopen waarvan 1 nog even omkijkt. Ben blij dat ik zo nu en dan nog wildlife zie, want ze zijn nu niet afhankelijk van het groen om ons huis.
 Ik zeg: ‘goede morgen bokje’ en zwaai…ik weet het, het lijkt absurd.

deze Akkedis kwam even binnen kijken
deze Pantser Akkedis kwam even binnen kijken



Iets verderop op de rotsen zitten 2 vette dassies maar als ze me waarnemen spurten ze weg… De eekhoorntjes niet, die worden met de dag brutaler en komen binnen voor hondenbrokjes.
Ik kan er niets aan doen, romantisch als ik ben, maar ik denk “Meneer Walt Disney dit is ‘real life’ en het zou zo een film kunnen zijn”. Nog altijd verbaasd dat dit mijn leven is. Ons leven moet ik zeggen!
Ik kruip nog een poosje terug in bed voor ik thee ga zetten en naar kantoor loop om de gordijnen achter het daybed open te doen…

Kijk ik voel me veilig bij je…

Vervuld van Liefde

Achter het hek op een meter of vijf bij me vandaan staat één enkel bokje…het kijkt op…en eet weer rustig verder. Ik ga langzaam zitten en na een paar minuten loopt het langs het hek om onder een boompje te gaan liggen. We kijken elkaar aan… Ik weet niet wat er door haar gedachten gaat maar ik kan alleen maar een warm gevoel dat zich diep in mij vormt voelen en koesteren. Alsof je verliefd bent, een breekbaar moment wat je niet los wilt laten. Een moment wat ik de hele dag bij me houdt en weer kan oproepen
De koffie en de laatste zelfgebakken oliebollen smaken zelfs heerlijker. Het is in alles een mooi begin van een nieuw jaar.

Zoveel prachtige nieuwe indrukken en dat elke dag weer…niets groots of allesomvattends. Maar juist heel klein…heeeeel klein, dat is het leven van alledag. Heerlijk saai ook, maar het leven was nog nooit zo intens!

Ik zie uit naar 2019, naar mensen om me heen die ik het liefst laat delen in al die momenten…de grote kevers en hagedissen, de slangetjes in het hekwerk en de schildpad die ik kon redden.
De eekhoorntjes die spelen op het terras en als filmsterren liggen uit te rusten op een muurtje. Ik zie uit naar koken en het verwennen van gasten…ik zie uit naar al die dingen die ik kan en zo ongelooflijk graag doe.
Enkel en alleen omdat het allemaal zo goed voelt en recht uit mijn hart komt.

Omhul me met woorden… verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

 

4 Comments

  • Moni Reply

    Wat een mooi geschreven stukje weer!!!!
    Ik VOEL gewoon dat je geniet van alles om je heen……
    Het zal zeker ONTZETTEND mooi zijn om de bush om je heen te zien ontluiken……

  • Astrid van Zeeland Reply

    Oh ja dat is het Moni…elke dag weer x

  • Eddy Reply

    Lieve Astrid,

    Wat heb je dit weer mooi beschreven. Wat is het toch lekker om van de mooie natuur te genieten. Blijf dit vooral maar doen.

    Liefs en dikke zoen,
    Eddy

    • Astrid van Zeeland Reply

      Dank je wel Eddy, en ik hoop in de nabije toekomst eens wat van deze rust en ruimte met je te kunnen delen! Heel veel liefs xxx

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *