Wat doen we hier mee…

Zondagochtend start met samen ontbijten…croissantje, eitje, kopje rooibos thee.
En dan zijn daar ineens tranen, niet van vreugde, maar ook niet echt van verdriet, het is moeilijk om te omschrijven…meer tranen van gemis. Kickt nu dan toch het ‘Empty Nest syndrome’ in?

Tuurlijk is het wennen en vreemd dat je zoon het huis uitgaat, eerst alleen met een rugzak want hij zou maar een paar maanden weggaan. Als dat allemaal anders blijkt te zijn, sturen we koffers vol spullen mee met vrienden die van Zuid-Afrika naar Nederland gaan. Ach, rationeel weet je dat het zo gaat, ze vliegen uit…

Ik hoor Jan roepen vanuit de garage…”As, kom even”. En ik sluit vlug het rietenkoffertje waar ik de babyhanddoek in zie zitten… In de garage staan een hengel, een boogieboard en dozen vol met lego en Playmobil. “Wat doen we met al deze spullen”?, vraagt Jan.
“Nou gewoon, meenemen”, zeg ik. “Dat kan toch wel, alles hoeft toch niet weg omdat we gaan verhuizen”? Het voelt allemaal zo vreemd dat we dat met zijn tweeën moeten beslissen.
Dus ja er gaat weer een app’je naar Nederland en even later hoor ik dat een vriend van Floris het Boogieboard komt halen.
Ik stop wat Nijntje boekjes, Haas en Hazeltje, knuffels en Ferrari spullen in een doos…Pieter en Kikker gaan ook mee en ik slik de brok in mijn keel weg.
Nog geen 10 minuten later staat Kyle daar, jee die heb ik ook al een hele tijd niet meer gezien, ook dat gaat zo. We groeten elkaar en ik loop naar binnen om de spullen te pakken…achter me hoor ik hem vragen…
“Astrid, do you mind if I have a look at Floris’ room”? Ik kan niet zeggen wat er door me heen ging toen hij in de kamer stond en zei… Goodbye Room, thank you for all the sleepovers! (En zelfs als ik het hier weer schrijf voel ik het verdriet en de tranen opnieuw opwellen…)

Het zou zo fijn zijn om even met zijn drieën door t huis te gaan, samen beslissen. Ja, ik weet het, hij zou naar vrienden gaan en wij zouden, net als nu, alles met zijn tweeën in moeten pakken.
Hoe fijn en geweldig en mooi het ook is om naar Limpopo te gaan, afscheid nemen is altijd verdrietig en het loslaten van dingen of mensen is al helemaal niet mijn sterkste punt.
Dus zo nu en dan welt er een traan op, ik accepteer het maar…
That’s me, Een lach en een traan… en dat kan heel goed samengaan.


Inmiddels zitten we op 96 dozen…en met nog een volle week te gaan om te pakken denken we dat we het wel gaan redden.

Omhul me met woorden… verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

 

6 Comments

  • Peter Reply

    Hoi jongelui, alles kom reg. Wat we vrijdag hoorden zijn jullie zo gemotiveerd !! Even doorbijten en als jullie binnenkort op jullie koppie zitten…..

    • Astrid van Zeeland Reply

      Inderdaad Peter, als we met onze rommel maar daar zijn…dan is het weer vooruit kijken en opbouwen…

  • Moni Reply

    Och Asje….
    Ja….het zal zeker even niet meevallen om nu van veel dingen afscheid te moeten nemen…
    Niet alleen het huis, de omgeving….maar je start ook een nieuwe fase in jouw leven…weer samen met Jan en met Floriis op een afstandje.
    Over 2 weken ziet het leven er weer heel anders uit!
    Nieuwe omgeving…..andere geluiden!!! Bushgeluiden! Schitterend mooi huis….verre uitzichten en dan eens zonder die druivenranken!
    Jullie pikken wel weer een nieuwe draad op!! Zeker weten!!!!

    • Astrid van Zeeland Reply

      Gaan we zeker snel doen…de limpopo draad oppakken!

  • Miriam Theunissen Reply

    Wat kun je het weer mooi verwoorden en hoe herkenbaar ….
    Komt goed, ben ik van overtuigd ! Afscheid nemen is niet makkelijk, maar zo gauw als je op je nieuwe plek bent heb je weer zoveel nieuwe uitdagingen dat alles er weer heel anders uit zal zien …

    Heel veel succes met de laatste loodjes !

    xx Miriam & Steph

    • Astrid van Zeeland Reply

      Absoluut waar Miriam, over 10, nou laten we voor de zekerheid 30 dagen zeggen dan zijn we dit allemaal alweer vergeten…t verhuizen bedoel ik dan.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *