Mijn eerste college…

Student protest October 2015

Tuurlijk is het veel plaatjes kijken, maar zo nu en dan is er ook een goed stukje tekst te lezen. Waar heb ik dat toch eerder gehoord? Net zoals mij ‘vroeger’ ter oren kwam dat mannen de Playboy lezen voor de goede artikelen, zo ‘lees’ ik Facebook.
Moet zeggen dat de Playboy verhalen mij wel eens (lees lang geleden) rode oortjes deden krijgen, maar dan las ik zeker de minder goede artikelen…
Op deze manier praat ik me dus schoon van mijn Facebook ‘verslaving’, want een ieder die mij kent en volgt weet dat ik er elke dag te vinden ben.

Maar wat ben ik blij met wat er zo nu en dan voorbij komt op mijn ‘timeline’

En zo zie ik de tekst:
Arnon Grunberg besoek Suid-Afrika hierdie maand! En tussen alle foto’s door van zijn boeken en aankondigingen van boekhandels waar hij komt praten over zijn werk, valt mij de tekst op;

Aan alle geïnteresseerden

Op 21 oktober, van 14:00 tot 15:00, is de gevierde en veelvuldig bekroonde Nederlandse schrijver Arnon Grunberg te gast bij de vakgroep Afrikaans & Nederlands van de Universiteit van Stellenbosch.
Hij komt dan praten over zijn werk, in het bijzonder zijn roman Tirza, die de derdejaarsstudenten Hedendaagse Nederlandstalige letterkunde dit semester hebben gelezen.
U bent van harte uitgenodigd om te komen luisteren. Het gesprek vindt plaats in lokaal 226, op de tweede verdieping van het ‘Lettere en Sosiale Wetenskappegebou’, op de hoek van Ryneveld- en Andringastraat.

Laat mij gerust weten indien u hierbij aanwezig wilt zijn.

Met vriendelijke groeten
Alfred Schaffer

Dr A. Schaffer
Departement Afrikaans en Nederlands
Lettere en Sosiale Wetenskappegebou
sesde vloer, kamer 626
Privaatsak X1
Matieland 7602
Tel: +27 21 808 2154

Tirza, Arnon Grunberg

Het eerste wat ik denk is; Oh daar wil ik naar toe. Direct daarna overvalt me het gevoel van durf ik dit wel… maar ik wil heel graag dus de ‘mindset’ is er. Als er een vriendin zou meegaan, maakt dat het een stuk eenvoudiger, met zijn tweeën een drempel nemen… ach je snapt het wel. De vriendin geeft les op de universiteit en kent de weg, nog een voordeel…

In huize van Zeeland is het dan altijd een beetje een geregel met maar 1 auto ter beschikking en het halen en brengen van Floris. Zit er niets anders op dat Jan me wegbrengt, het is uiteindelijk maar 12 km naar het centrum van Stellenbosch, en dan loop ik wel naar Bartinney Wine and Champagne Bar waar hij me kan ophalen… !

Op het moment dat we de straat van het departement in gaan, rijdt er een politie auto voor ons en vlak achter ons een Caspir. Ik zou dat een ME busje noemen, maar veel verstand heb ik er niet van. O jee, we zien het direct, een grote groep demonstrerende studenten staat voor het administratie gebouw van de universiteit.
Ik stap uit en krijg van Jan de waarschuwing: ”Je gaat er niet naar toe he!” Eerlijk is eerlijk… er kriebelt dan wel wat om dat toch te doen. Ik noem dat gezonde nieuwsgierigheid, willen weten wat er leeft in dit land en mijn stad. Daarbij ben ik nooit student geweest, dus ik heb wel wat in te halen…

student protest Stellenbosch universiteit
De studenten strijden voor #FeesMustFall en voor je denkt dat dit over een feestje in de herfst gaat…nee, de eis is: géén verhoging van de lesgelden. Deze zouden namelijk met 10% stijgen.
Het grijpt me behoorlijk aan als ik later lees wat hun motivatie is…
een alleen staande ouder die R 2300 per maand als schoonmaker verdiend…7 kinderen heeft en een studie aan de universiteit niet kan betalen.
Een lening krijgen is haast onmogelijk en daarbij zijn er genoeg ouders niet geletterd en krijgen de papieren niet geregeld. Hoe krijg je een computer bij elkaar verdiend, om nog maar niet te spreken van de erbarmelijke omstandigheden waarin sommige leven, denk dan aan elektra en stromend water wat vaak ontbreekt etc… etc.
Dat zou dus betekenen dat de jonge generatie van Zuid-Afrika nauwelijks kansen heeft om te studeren, om het verschil in dit land te gaan maken.

Je snapt wel dat in een land als Zuid-Afrika, scholing ook gelijkheid geeft en dat het onze regenboognatie ook dichter bij elkaar kan brengen.
De regering heeft het na de aanstelling van President Zuma aflaten weten als het aankomt op onderwijs (niet alleen daarin lijkt mij), de beloftes maken schuld en hij heeft na de protesten van vrijdag dan ook toegestemd dat er in 2016 geen verhogingen van de lesgelden zullen plaatsvinden. Nu maar hopen dat de universiteiten een vuist durven maken en om extra subsidies te gaan vragen, want de kwaliteit van onderwijs moet natuurlijk goed blijven….

De meeste colleges zijn op woensdag afgelast, maar gelukkig gaat het bezoek van de bekende Nederlandse schrijver Arnon Grunberg wel gewoon door. Ik was zeer onder de indruk en alles was kinderlijk eenvoudig te begrijpen voor mij… het ging volledig in het Nederlands en ik kreeg al snel te horen dat ik goed moest opletten om later alles nog eens te kunnen vertalen voor mijn vriendin.

                             IMG_20151021_152039      IMG_20151021_151931

Ik realiseerde me dat ik daar tussen professoren en studenten zat, zelf heb ik nooit een universitaire opleiding gehad, maar wat voelde het daar zitten goed. Er ging zelfs een gevoel opborrelen van misschien moet ik nog eens gaan studeren. Het gesprek verliep leuk en ontspannen, alle vragen werden beantwoord en ik heb er wat van opgestoken… Daarnaast ook een totaal ander inzicht op schrijven gekregen en andere manieren om naar personages (ik haatte n.l. de vader van Tirza) in boeken te kijken.
Meest belangrijke voor mij…dat je je niet te druk moet maken over wat anderen ervan vinden…fantasie en werkelijkheid lekker door elkaar laten lopen…creatief zijn!

Deze week stond in het teken van de studenten van Zuid-Afrika. Ik heb heel erg het gevoel dat er geschiedenis wordt geschreven. Lees alles wat los en vast zit over ‘wat er in Stellenbosch’, maar ook in andere universiteitssteden heeft plaats gevonden.
Ja, er waren opstootjes, die zijn dan weer wereldwijd bekend gemaakt, maar er staan filmpjes op het internet waar de tranen van in je ogen springen. Waar ik van denk we zijn op de goede weg, we houden elkaars hand vast, denken samen hoe we elkaar kunnen beschermen en kunnen optillen naar een beter niveau. Trots en dankbaar ben ik dat ik dit mee mag maken, dat ik in dit land leef waar we strijden met elkaar…

Omhul me met woorden…verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *