Nieuw begin… het hoe en wat en waarom…

De tijd haalt ons in, maar er is geen tastbare tijd… tijd is een open einde wat je zelf invult.
Keuzes die je bewust of onbewust maakt. Gedachten in je onderbewustzijn, dingen en gebeurtenissen die op je levens pad komen het maakt het tot jouw leven.
Ik kan jaloers zijn op mensen die de wereld over reizen en dan vooral het Afrikaanse continent verkennen. Toch sta ik helemaal achter de keuzes die wij maakten, de droom die waarheid werd en de weg die we volgden door Zuid-Afrika.

Het begint met de emigratie naar de West-Kaap van Zuid-Afrika en dit is eigenlijk een compromis.
De droom is ‘Real Wild’ Afrika. Maar onze keus ‘toen we samen een relatie aangingen’ een gezinnetje te stichten, doet ons besluiten om te gaan voor goede scholing en een niet te grote overgang te creëren voor een kind van toen zeven.
Het waren dertien heerlijke jaren in de Kaap, tussen de wijn estates en fantastische restaurants, de winkeltjes en Kaaps Hollandse huizen. Een plek waar we vaak ook Nederlandse gasten, vrienden en familie mogen ontvangen, omdat die daar graag op vakantie gaan.

Het andere Afrika blijft trekken en nadat Floris besluit om zelf de wijde wereld in te trekken en uiteindelijk in Nederland blijft hangen… maken wij de stap om op een game farm in Limpopo te gaan wonen.
Een geweldig mooie plek waar ik zo’n beetje alle dingen die ik leuk vind kan gaan doen. Jan ontwikkelt zich er als een bijzonder handige man die prachtige kasten maakt, maar ook klusjes in en om het huis kan hij vakkundig repareren. Zeven geweldige en bijzondere jaren hebben we in de Bosveld, vele mooie herinneringen aan dit paradijs op een rots.

De tijd is omgevlogen en ineens is daar het besef, we zijn inmiddels 82 en 61,  dat we nog een ommezwaai moeten en willen maken. Niets moet natuurlijk maar er zijn nog drie jaar huur contract over en het lijkt erop dat dit niet verlengt gaat worden, omdat de hele farm al een poos te koop staat. Daarnaast speelt de leeftijd ook een rol…wonen op een berg in ‘the middle of nowhere’ is nou niet heel handig als je ouder wordt en wat van als één van ons gaat wegvallen. Hoe zien we het leven dan…

Ik had al wel wat voorwerk gedaan met het zicht op een eventuele verhuizing. Toen het moment daar was, dat Jan ook inzag dat het beter was om te verhuizen… nu we beiden gezond en fit zijn… had ik al wat ideeën waar ik zou willen wonen.
Mijn oog had ik laten vallen op de Karoo, voornamelijk voor het klimaat en de ruimte. Een gebied waar je aardig wat kleine, rustieke dorpjes kunt vinden. Rust en ruimte zijn ons dierbaar geworden maar daarnaast moesten er in het dorp wel wat voorzieningen zijn.
De omgeving van Graaff-Reinet trekt mij wel aan en daar ben ik me dan ook als eerste op gaan concentreren.
Via verschillende makelaar pagina’s en inlezen op het internet kwam Aberdeen steeds naar voren. Historische huizen, een paar supermarktjes, een streek hospitaaltje, een kroeg en padstal, het is eigenlijk alles wat je nodig kan hebben op onze leeftijd.

Als je dan ook nog een leuke opknapper met grond vindt aan de rand van het dorp, met uitzicht op de Camdeboo bergen, tja dan is de keuze snel gemaakt.
Aberdeen voldoet aan alles wat ik in een dorp zoek en dat wordt na acht maanden alleen maar bevestigd want we hebben het hier echt heel fijn. We hebben een geweldig fijne plek gevonden met als het dadelijk ‘klaar’ is een heerlijk huis en een prachtige cottage.

We keken vroeger natuurlijk ook ik vertrek en zoals iedereen die zulke stappen maakt denk je dan :”Hoe kun je nu zo onvoorbereid zijn”. Nou ik kan je vertellen dat het jou ook kan overkomen. Goede afspraken gemaakt maar daar komt niets van terecht.
We zijn heel wat minder flexibel…letterlijk en figuurlijk… als toen we jong waren. Al vraag ik me af of ik dat wel ooit was.
De hele verbouwing van ons Zeelandhuys en Leijntje de gasten cottage vragen veel van ons… te veel. Nee, ga nu niet zeggen waarom begin je daar dan nog aan op jullie leeftijd.
Het is de uitdaging, het nieuwe avontuur, zin geven aan je leven… Samen, ja vooral samen iets opzetten en hopelijk dat ook samen kunnen voltooien.
We maken herinneringen en bedenken nu al dat we over een jaar lachen om alle stress die we nu voelen.
In andere opzichten voelen we ons nu ook jong, omdat het een nieuw begin is. Een andere plek, een ander avontuur, het geeft zin aan ons leven.

Leven is het meervoud van Lef… en een beetje lef in je leven moet je hebben, zelfs in de winter van je leven wordt het elk jaar Lente en Zomer…
Tot daar dat open einde is en de ontastbare tijd is weggetikt.

Omhul me met woorden… verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst,

Nuwe begin… die hoe, wat en hoekom…

Tyd haal ons in, maar daar is geen tasbare tyd nie… tyd is ‘n oop einde wat jy self invul.

Keuses wat jy bewustelik of onbewustelik maak. Gedagtes in jou onderbewussyn, dinge en gebeure wat jou lewenspad kruis—hulle maak dit jou lewe.

Ek kan jaloers wees op mense wat die wêreld rondreis, veral om die Afrika-kontinent te verken. Tog ondersteun ek ten volle die keuses wat ons gemaak het, die droom wat werklikheid geword het, en die pad wat ons deur Suid-Afrika gevolg het.

Dit begin met emigrasie na die Wes-Kaap van Suid-Afrika, en dit is eintlik ‘n kompromie. Die droom is ‘Regte Wilde’ Afrika. Maar ons keuse—toe ons ‘n verhouding begin het—om ‘n gesin te stig, het ons laat besluit om vir ‘n goeie opvoeding te kies en ‘n oorgang te skep wat nie te groot was vir ‘n kind wat destyds sewe was nie.

Dit was dertien wonderlike jare in die Kaap, te midde van die wynlandgoedere en fantastiese restaurante, die klein winkeltjies en Kaaps-Hollandse huise. ’n Plek waar ons dikwels Nederlandse gaste, vriende en familie verwelkom, want hulle geniet dit om daar vakansie te hou.

Die ander Afrika bly roep, en nadat Floris besluit om op sy eie die wye wêreld in te waag en uiteindelik in Nederland te vestig… neem ons die stap om na ’n wildplaas in Limpopo te trek. ’n Wonderlik pragtige plek waar ek omtrent alles kan doen waarvan ek hou. Jan ontwikkel daar in ’n besonder handige man, wat pragtige kaste maak, maar hy kan ook kundig los werkies in en om die huis herstel. Ons het sewe wonderlike en spesiale jare in die Bosveld, met baie mooi herinneringe aan hierdie paradys op ’n rots.

Tyd het verbygevlieg, en skielik tref die besef – ons is nou 82 en 61 – dat ons ’n verandering moet en wil maak. Niks is natuurlik verpligtend nie, maar daar is nog drie jaar van die huurkontrak oor, en dit lyk onwaarskynlik dat dit hernu sal word, want die hele plaas is al ’n rukkie te koop. Daarbenewens speel ouderdom ook ‘n rol … om op ‘n berg in die middel van nêrens te woon, is nie juis prakties soos jy ouer word nie, en wat van wanneer een van ons sterf? Hoe beskou ons die lewe dan …

Ek het reeds voorbereidende werk gedoen met die oog op ‘n moontlike verhuising. Toe die oomblik aanbreek, dat Jan ook besef het dit is beter om te verhuis … nou dat ons albei gesond en fiks is … het ek reeds ‘n paar idees gehad oor waar ek graag wil woon.
Ek het my visier op die Karoo gestel, hoofsaaklik vir die klimaat en die ruimte. ‘n Gebied waar jy heelwat klein, rustieke dorpies kan vind. Vrede en ruimte het vir ons dierbaar geword, maar daar moes ook ‘n paar geriewe in die dorp wees.

Die gebied rondom Graaff-Reinet spreek my aan, so dit is waarop ek eerste gefokus het.
Deur verskeie eiendomsagentebladsye en navorsing op die internet het Aberdeen aanhou opduik. Historiese huise, ‘n paar klein supermarkte, ‘n streekhospitaal, ‘n kroeg en ‘n padstal; dit is basies alles wat jy op ons ouderdom nodig kan hê. As jy dan ook ‘n lekker opknapper met grond aan die rand van die dorp kry, met ‘n uitsig oor die Camdeboo-berge, wel, dan is die keuse vinnig gemaak.
Aberdeen voldoen aan alles wat ek in ‘n dorp soek, en dit word eers na agt maande bevestig, want ons geniet onsself regtig hier. Ons het ‘n wonderlik mooi plek gevind wat binnekort ‘n lieflike huis en ‘n pragtige kothuis sal hê.

Natuurlik het ons destyds *Ik Vertrek* (’n Nederlandse realiteitsprogram oor mense wat weggaan) gekyk, en soos almal wat sulke stappe neem, dink jy: “Hoe kan jy so onvoorbereid wees?” Wel, ek kan jou vertel dat dit ook met jou kan gebeur. Goeie ooreenkomste is gemaak, maar niks het daarvan gekom nie.
Ons is baie minder buigsaam… letterlik en figuurlik… as toe ons jonk was. Alhoewel ek wonder of ek ooit regtig buigsaam was.

Die hele opknapping van ons Zeelandhuys en Leijntje, die familiekothuis, eis baie van ons… te veel. Nee, moenie gaan sê hoekom jy dit op jou ouderdom sou begin nie. Dit is die uitdaging, die nuwe avontuur, om betekenis aan jou lewe te gee… Saam, ja, veral om iets saam op te stel en hopelik dit ook saam te kan voltooi.

Ons maak herinneringe en verbeel ons reeds dat ons oor ‘n jaar sal lag vir al die stres wat ons nou voel.
In ander opsigte voel ons ook nou jonk, want dit is ‘n nuwe begin. ‘n Ander plek, ‘n ander avontuur; dit gee betekenis aan ons lewens.

Jy het ‘n bietjie guts in jou lewe nodig; selfs in die winter van jou lewe word dit elke jaar Lente en Somer…
Totdat daardie oop einde verby is en ontasbare tyd verbygetik het.

Omhul my in woorde… verdwyn in sinne en speel met teks,