Jägermeister…maar dan anders

Kudu
Kudu OpiKopi ’18

Bij het openschuiven van de gordijnen zoeken mijn ogen direct naar de waterplaats en de bijvoederplek ergens beneden mij… Dagen lang was er slechts een enkele eland te bekennen en eenmaal mochten we er bij ondergaande zon de giraffes waarnemen. Maar de waterbokken en impala’s die zijn gek van deze plek. Met het blote oog kan ik ze nog gemakkelijk onderscheiden, maar een mooie foto schieten wordt een ander verhaal.

Uitzicht op de waterplaats, Waterbok

We zitten tientallen meters bij ze vandaan maar bij de minste of geringste beweging die ik maak, lijken ze van positie te veranderen. Het geluid draagt hier ver en ze houden dan ook angstvallig de ogen op ons gericht. Niet geheel verwonderlijk als je weet dat we op een game-farm wonen en ze dus regelmatig moeten rennen om niet in het vizier te verschijnen van een wapen. Mijn camera is ongevaarlijk maar dat weten ze nog niet.

Zelfs nu achter mijn computer, hink ik op twee gedachten, gaat t verhaal nu verder over de gemaakte safari of maak ik de turn naar de jacht. Laat ik zeggen dat ik niet positief ben over de jacht op dieren, dat ik nog altijd gruwel van de MOORD op leeuwen, neushoorns en andere Afrikaanse dieren die voor mijn gevoel niet geschoten worden voor consumptie.
Ik weet het, ik begeef me nu op gevaarlijk terrein…en ik realiseer me ook dat het vragen gaat oproepen die ik mogelijk niet goed kan beantwoorden.

Nog even rustig omkijkend deze Blesbok, OpiKopi ’18

Voor wat ik er van weet wordt er op de farm waar wij wonen in de winter gejaagd op de dieren die hier leven met uitzondering van de Blesbok en de Giraffe . De jager geeft van te voren aan wat hij wil schieten en dit is voor ‘eigen’ consumptie, het dier wordt hier ook geslacht, de huid kan geprepareerd worden en het vlees wordt verpakt. Biltong is een Afrikaanse lekkernij, het is gedroogd vlees en met name dat van wild is heel erg geliefd, veel jagers schieten hun bok dan ook om het op deze manier te prepareren/ verwerken.

Ik ben geen vegetariër en vlees staat hier bijna elke dag op het menu. Persoonlijk houd ik van de wat sterkere smaak van ‘wild’ en zal wanneer ‘Venison’ op het menu staat in een restaurant, dit dan ook meestal bestellen. Denk dat de smaakontwikkeling is gekomen door konijn en haas tijdens het Kerstdiner in mijn jeugd. En ook toen had ik daar niet veel moeite mee als zo’n beestje in de schuur hing te besterven….

Waterbok, OpiKopi 2018

Bij de jacht worden niet hele kuddes gedood maar 1 specifiek dier… Ja dat is zielig genoeg hoor ik velen denken. Maar wat van al die koeien en varkens en kippen, die vaak niet eens in vrijheid geleefd hebben. Die massaal geslacht worden en waarvan sommige niet eens uit de schappen van de supermarkt komen omdat er over productie is… Uiterste verkoopdatum… helaas!

Toon Hermans had zo’n mooi gedichtje…
Piet houdt van de natuur
van haas, konijn en ree
of van een goudfazant
met aardappelpuree

Deze 4 regels vatten eigenlijk wel heel goed samen dat houden van meerdere betekenissen heeft. Ik houd van Afrika, van haar natuur in de breedste zin van het woord. Ik houd van haar rode aarde, van de warmte, de uitgestrektheid van het land, het dierenrijk.
Ik houd niet van de problematiek van het land, het politieke klimaat. De discussies omtrent taal, geloof, kleur en ras. Hoor me foeteren als ik elke dag moet stoffen omdat alles bedekt is met een laagje zand… Maar ik zou op dit moment nergens anders willen wonen!

Zeelandhuys at Die Huys OpiKopi ’18

Voor wat ik er nu van weet, stuit het wonen op een gamefarm me absoluut niet tegen de borst.
En bij de vraag of we een avond-gamedrive willen maken over de farm, zal ik deze altijd gretig met ja beantwoorden.
Schichtige zebra’s en Impala’s zoeken de bescherming van de begroeiing. Wat een fantastisch schouwspel om ze te zien springen. Vederlicht lijken ze wel, onze nationale trots de Springbokken.
In de schemer zien we nog een waterbok… En dan is het donker en zien we een schaduw tekening van een eenzame Kudu bull boven op de berg, hij doet me denken aan een reclame… ijskoud is het niet…maar heel even voel ik zo’n rilling over mijn rug kruipen. Een uiting die bij mij opkomt als er een intens gevoel van geluk vrijkomt.

Ik kijk, zoek en schiet … een plaatje.

Probeer de zonnige zijde te zien…

Omhul me met woorden… verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

 

 

5 Comments

  • Marie-jose Reply

    Mooi verwoord xx

  • Dorien Reply

    Mooi geschreven Astrid, de liefde voor Afrika in al zijn facetten spat ervan af.

  • Mono Reply

    Idd…… Mooi verwoord!
    Ik grniet iedere keer weer met je mee…..
    Xx

  • Cissy van den Heuvel Reply

    Astrid. Het is wederom te merken dat jullie daar echt op zn plaats zijn. Je kan alleen hier over zo schrijven als je hart zo warm is voor zo’n mooi land. Gewoontes zijn daar wat anders dan in Nederland, maar jullie gaan er vast erg goed mee om. Groetjes

    • Astrid van Zeeland Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *