Catch me if you can…

…En dan heb ik t niet over de bokjes rond het huis. Die leven vrij buiten onze tuin waar een elektrisch hek omheen zit om de dieren buiten te houden, lees afschrikken. Ze lopen dus gewoon heel dicht langs de draad en een enkeling…Kleyntje is er doorheen gesprongen.
Laat me even het verhaal van de bokjes om t huys vertellen…

Toen we hier kwamen wonen liep de mama van Kleyntje rond het hek, ze eten en drinken wat, waarschijnlijk omdat in de droge winter hier nog wel iets groens is omdat we sproeien en omdat ons eco water naar een pondje loop dus er is altijd water.
Het eerste jong wat ze meebacht was Kleyntje die was super nieuwsgierig en al pratende kreeg ik haar vertrouwen … ze komt op een dag zo dichtbij dat ze de draad raakt, schrikt en erdoor springt maar in een flits ook weer terug.
Het jaar daarop waren er twee kalfjes Bebé en Maxi…mama Kleyntje zie ik nog heel weinig…Kleyntje is degene die met me meeliep toen Finch een puppy was, maar houd nu meer en meer afstand…ik zag haar deze week met een kalf dat al wat groter is.
Bebé is nu dus het meest closed to me…en gaf geboorte aan een niet volgroeid kalfje vlak aan ons hek.

Alle bokjes zijn hier wild en schuw en niet afhankelijk van ons. Ik gooi regelmatig wat groen buiten de poort, vooral tuinafval wat ze lekker vinden. Gemaaid vers gras, daar komen ook de nyala en waterbokken voor. De meisjes zoals ik de nyalas noem, want die kan ik niet uit elkaar houden, komen hier regelmatig drinken. Als de kalfjes een paar weken zijn komen ze mee, als ze te klein zijn worden ze verstopt. De eerste periode zie je dan vaak dat de papa en de mama afgezonderd van de groep zijn.
‘Die Papa’,  verlaat later in het seizoen de groep en komt dan hier alleen aan de poort. Al pratende heb ik hem verleid met een sinaasappel… eerst op een rots gelegd en gaande weg kwam hij al naar me toe als ik de poort open deed…
Voorzichtig stapt hij naar me toe en strek ik mijn arm en neemt hij de sinaasappel uit mijn hand.
Dit jaar kon dat maar 1 keer, ik ben bang dat hij schrikt van Finch die de indringer graag wegjaagt. En bij een schrikreactie zou hij mij aan kunnen vallen…het blijven wilde dieren. Blix en Thor vertrouwde hij wel, die waren ook gemakkelijk onder controle te houden en toonden respect door achter de poort te blijven.

En zo was er Myna een Cape Glossy Starling, die uit t nest gekukeld was en door mij verzorgd werd tot ze voor zichzelf kon zorgen en veren had… waarna ze uit vrije wil nog elke dag in en uitvloog en na een half jaar de wijde wereld introk… back to wildlife. We missen haar nog regelmatig. Al denk ik dat ze nog hier rondvliegt met een partner maar volledig wild is geworden.

Een koppeltje gele neushoorn vogels woont en nestelt elk jaar in de boom naast het terras waar de hottub staat, ze houden de boel levendig met hun klokkende keel geluid en met tikken van hun snavel op de ramen. Ze bewaken de douche en het terras, stelen hondebrokjes en worden steeds brutaler. Ze zitten tegenwoordig rustig op 2 meter afstand en met een schuin oog slaan ze de boel gade.

Hondebrokjes zijn ook favoriet bij de eekhoorns en muizen…knabbel en babbel doen het hier goed en ik ben de tel kwijt zoveel wonen er in de tuin en in het dak. Een baby eekhoorn viel eens door een open ruimte naast de keukenkastjes, bij het buitenzetten duurde het even maar mama durfde het aan en nam de kleine snel mee. En deze week lag er een nog wel heel klein eekhoornbabytje op de grond naast de boom…die heb ik maar terug gezet en is zoals zich laat raden weer opgehaald door zijn moeder.

Bosveldmuisjes met hun spitse snuitjes zijn allerschattigst als ze buiten zijn maar inmiddels hebben we er ook al moeten vangen. Met vergiet in de aanslag wachten we ze op en het is een paar keer gelukt om ze zo te vangen. Ongelukkig ben ik ook wel eens op een muis gaan staan die zich onder het tapijt verstopt had.. We zagen het beiden niet aankomen, maar voelden het wel. Ik had een schrikreactie en de muis overleefde het niet.
Een poosje terug zit ik met Floris aan de telefoon, ik moet iets uit mijn bureau lade halen en bij het opendoen kijkt ik recht in twee kleine donkere oogjes. We schrikken van elkaar, hij omdat hij bang voor me is en ik van de onverwachte beweging…

Na een paar dagen geef ik de jacht met de vergiet op…er moet maar een valletje komen.
Eens kijken… ik heb nog een lekker kaasje met olijven erin, dat zal een muis toch wel lusten…
Tja lusten deed hij het want de val was leeg! De kaascrackertjes kon hij ook waarderen en een paar nachten later was er aan het fruit in de keuken geknaagt, dus de val verplaatst…en zo blijven we wel een paar avonden bezig.
Als we ’s avonds tv kijken rent Speedy voorbij, het moet nu toch snel over zijn met het programma ‘Mit der Maus’…ik verdenk hem ervan dat hij in mijn piano is gaan wonen en mijn kerstboom verlichting heeft vernield…sorry muis…nu ben je de mijne!

 

Aan onze honden heb je niets als het om muizen vangen gaat. Blix is de rust zelve en kijkt ernaar…Finch staat op, maar dat is dan ook alles hij wil nog wel achter Gecko’s en Agama’s aangaan maar ik heb nog niet gezien dat hij ze ook te pakken krijgt.
Net zoals hij het geweldig vind om achter een bokje aan te rennen, die gelukkig veel sneller zijn dan hij, al lijkt hij zijn rondetijden te verbeteren.

   

Onze braaitang blijkt een goed hulpmiddel bij het vangen van slangen (alleen die ik denk te kennen) en ook schorpioenen ontkomen de braaitang en emmer niet. Ze worden allemaal weer uitgezet in de bush…een beetje verder van huis zodat ze hopelijk niet meer terug komen.
Leven en laten leven is toch wel mijn motto, maar wel buiten!

   

Het meeste wat ik vang zijn Beelden en Woorden al is het iedere keer of elke dag hetzelfde, het blijft me boeien en bijzonder.
Ik vang met al mijn zintuigen; het zonlicht, in de vroege ochtend of late namiddag…de mist van regen… oorverdovende donderslagen… het felle licht…geritsel van de bomen en het gras…de onbewuste aanwezigheid van dieren en het fluiten van de vogels…

I catch it, if I can!

Omhul me met woorden, verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

2 Comments

  • Ans Reply

    Wat kun je jullie leven toch prachtig omschrijven Astrid, ik ben bij het lezen van je verhalen steeds even terug in SA.
    Lieve groetjes van ons 😘😘

    • Astrid van Zeeland Reply

      Dank je wel Ans en ik denk dat je ooit ook nog wel eens deze kant opkomt…x

Leave a Reply to Astrid van Zeeland Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *