Home is where the heart is…

Soms is je hart op meerdere plaatsen.
Opgroeien in vrijheid geeft je die mogelijkheid om uit te zoeken waar jouw thuis is.
Geen verstikkende, opgelegde gedachten door ouders of politieke situaties.
Je mag je mening geven, zeggen waar je je veilig voelt en daar ook verblijven.
Je mag je eigen keuzes maken al zijn die voor ons drieën lang niet altijd eenvoudig.

En zo zagen wij 2 jaar uit naar jouw thuiskomst, even een maandje onder moeders vleugels. Samen met je vader klussen om ideeën uit te wisselen, praten over sport en wereldproblemen, maar ook wij als ouder kunnen veel leren van dat wat jij nu eenmaal veel sneller onder de knie hebt dan wij.
Ik wil je vooral het gevoel geven dat je thuis bent. Zorgen dat alles voor je opgeruimd wordt en het eten klaar staat, als we tenminste niet samen in de keuken staan. Ik wil dat je weer deel bent van ons gewone dagelijkse leven en even terug kan vallen op weer kind zijn. En Jan wil niets liever dan zoveel mogelijk momenten samen beleven en dat in de breedste zin van het woord.

De maand samen op OpiKopi is omgevlogen.
Alsof je niet zolang weg was pakken we de draad weer op. Genieten we van de gesprekken en van hoe je in het leven staat, zijn we blij met alle hulp die je ons geeft bij de dillema’s die horen bij ouder worden en techniek. Je weet wel nieuwe telefoons, internet en tv.

Dreaming away

Gevoelsmensen zijn we, die niet altijd alles vertellen of delen om de ander geen pijn te doen. Even afsluiten en wegdromen hoort daar ook bij en ik neem die momenten bij jou waar.
Ik zou zo graag precies weten wat je voelt en denkt en dat uitgedrukt in woorden… niet de alleen vertrouwen op de intuïtie die ik voel. Niet mijn eigen invulling geven aan dat wat ik denk te zien, horen of voelen als moeder.

Ik weet en voel dat hier Thuis is, maar dat Thuis ook Nederland is en dat de liefde voor Afrika diep zit, maar dat avontuur naar andere werelddelen ook trekt. Dat er zoveel meer is en maar 1 leven, tenminste…

       

We zijn bevoorrecht als ik denk aan de enorme stroom vluchtelingen, mensen in oorlogsgebieden, mensen die door Covid of andere levensbedreigende ziektes niet bij elkaar kunnen zijn omdat ze ver van elkaar een bestaan opbouwen.
Het is en was zeker niet gemakkelijk om elkaar 2 jaar niet te kunnen zien maar we hebben het gewoon overleefd en zullen dat in de toekomst ook wel doen. Praat natuurlijk wel veel gemakkelijker nu we nog maar net afscheid genomen hebben. Alle herinneringen nog vers in het geheugen en plannen maken voor een volgend samen zijn.
Gewoon ervan uitgaan dat we elkaar over een jaar weer zullen zien en dan mogen we absoluut niet klagen!


Ik gun je het avontuur, de wereld ontdekken, de vrijheid want ik draag je in mijn hart en terwijl ik het schrijf voel ik tranen opkomen omdat een deel van me je zo graag dichtbij wil hebben.
Ik begrijp het zo goed want ik wilde ook mijn dromen najagen, iets waar ik geen spijt van heb maar lang niet altijd gemakkelijk is… en toch doen we het!
Ek is lief vir jou.

Omhul me met woorden, verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

 

3 Comments

  • Ank Reply

    Wat een liefdevol verhaal…. Prachtig verwoord en als moeder voel ik met je mee Astrid. Ik weet dat Floris weer even echt thuis was, zijn Afrika én natuurlijk bij jullie! 💕.
    Ik hoop zijn verhalen snel te horen! Hij is zeker weten weer goed bij gegeten!! 😉 Geniet nog heerlijk na van jullie samenzijn! Bedankt voor weer een mooi en recht uit het hart “verhaal”! 💚 lelijke groet Ank en Dick

  • Marijke Spooren Reply

    Wat een mooi teken van onvoorwaardelijke liefde van jullie naar Floris. Nooit gemakkelijk het leven waar je ook neerstrijkt. Je mist altijd wel iets … toch elkaar kunnen terugvinden en direct de draad opnemen is ook de mooie kant 🧡 Elkeen vind zich erin terug … en ja zoals jullie zal hij ook zijn eigen invulling geven aan de toekomst. Af en toe onder moedersvleugels terugkomen heeft ook zijn charmes.

  • Wilma Reply

    Lieve Astrid. Wat hebben jullie een mooie tijd gehad. Het zit allemaal in jouw woorden. Heel veel energie verzameld voor de tijd dat jullie elkaar weer niet zullen zien. Zoveel beelden op jullie netvlies. Wegdromen bij de herinnering van vader en zoon , moeder en zoon. Elkaar willen vasthouden. Letterlijk en figuurlijk. Maar dan jouw mooie woorden waaruit blijkt dat jullie afstand kunnen nemen en weten dat dat goed is Weten dat het hart op de goede plek in de wereld is.
    Knap hoor. Mijn complimenten.
    Dikke pakkerd

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *