Dit is een dag om lief te hebben….

Jeeeee…6 uur achter elkaar geslapen.
De eerste nacht, dus misschien moet ik nog niet te hard juichen. Finch is nu 12 weken en we beginnen er achter te komen dat hij intelligent is, maar inderdaad ook dat sterke Boerbull karakter heeft. En om het lieve en het aanhankelijke een beetje te stimuleren doe ik aan een soort van kangaroe-en.
Hij vind het wel best hoor als hij maar mag slapen. Finch zijn verhaaltjes vind je in zijn eigen blog op onze andere website…

De Covid maatregelen zijn begin februari wat versoepeld.
Avondklok nu van 23.00 tot 4.00
Alcohol ban voor de verkoop alleen nog van toepassing op vrijdag en weekend.
Stranden en parken weer open.
Restaurants mogen alcohol schenken van 10.00 tot 22.00.
Mondkapjes en social distance nog steeds verplicht.
De regering van Zuid-Afrika denkt snel met vaccineren te kunnen beginnen en de eerste levering is 2 februari gearriveerd…Astra Zenica is geleverd maar nu is er commotie of dit wel of niet werkt enz enz…wordt zoals gewoonlijk wel weer vervolgd.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Wij klussen vrolijk verder, brengen alles meer en meer in onze huisstijl kleuren, en mopperen dat het zoveel regent. Tussen de malse buien door wandelen we met de honden en vooral ik, geniet van allerlei insecten en dieren die ons bezoeken. Vooral het oor is belangrijk bij het spotten…eerst neem je het geluid waar, dan de beweging en dan focus je je ogen en spot je iets, tenminste dat gaat meestal zo…

Ik hoor t tikken van en specht en spot hem… fotograferen is dan een ander verhaal. Kleyntje en Bebè lopen we met regelmaat tegen het lijf en Jan heeft samen met de honden een op 3 meter afstand ontmoeting met Die Papa. Ik sta’ s nachts buiten met paraplu en merk bij het uitschudden pas op dat er een vette gecko in verscholen zit. Regen zorgt vaak ook voor schorpioenen dus daar zijn we nu ook extra alert op!

De loadshedding wordt weer aangekondigd en als die er niet is valt met regelmaat de stroom uit omdat het zoveel regent. Op de berg in Marakele NP kampen ze met problemen aan de zend/internet masten.
Onweer en bliksem en sterke wind vergezeld van regen, ik heb soms niet het idee dat ik in Sub-Saharan klimaat vertoef…behalve dan als de lucht opentrekt en de warmte niet heel prettig is door de luchtvochtigheid.


We houden ons vast aan het feit dat de laatste keer dat het zoveel regende in 2014 was en voor mij mag het weer 7 jaar duren. Ondanks dat veel mensen blij zijn met al het water en ik begrepen heb dat in Port Elizabeth en omstreken er geen water te krijgen is…het is zoooo niet mijn ding!
De Tambotie rivier hier 8 km vandaan is ver buiten haar oevers en ook de Mogol en de Mokolo dam moeten veel water verwerken.

En als je dan hoort dat vrienden die aan de andere kant van Lephalale wonen, afgesloten zijn van de buitenwereld, omdat de Witkop-pad eerst een rivier en daarna een modderpad is geworden, tja dan bied je hulp aan. We zijn niet van het aanleggen van wegen, of droogleggen van land, alhoewel dat ergens wel in mijn genen moet zijn opgeslagen. We beperken ons tot boodschappen doen en brengen ze tot daar waar de pad begaanbaar is. Drie sympathieke jongens komen ons al te voet tegemoet, de laarzen tot kuithoogte vol modder.

Met het weinige slapen, ben ik wel alert op de geluiden van de dieren bij nacht en vroege ochtend. Hoef getrappel onder me dan zijn het de Gnoe’s en Zebra’s, als het klikt, ga ik 40 meter onder me op zoek naar de Elanden. Elanden maken namelijk zo’n klik geluid dat uit hun enkels komt als ze lopen. Jakhalzen of Hyena,s zijn er ’s avonds laat of in de vroege ochtend en de uil lijkt ook steeds vaker wat dichter bij huis te komen.

Mijn favoriete ontmoeting is toch wel met de giraffes, dus stik jaloers als ik weer eens doggie-sit en Jan naar t dorp rijdt en ze tegenkomt…

Het mooiste deze ochtend zijn niet de kleuren van de zonsopgang maar de laaghangende mist over de bush. Van boven af gezien zo sprookjes-achtig mooi. Moeilijk om op beeld te vangen bij de warme zonnegloed, maar beter als de zon echt door is.
Overal hoor ik de vogels fluiten en roepen. En de honden spelen nog even in de koelte van de ochtend.

 

Dit is een dag om lief te hebben, spookt er door mijn hoofd… Wat een goede morgen Toon…

Omhul me met woorden, verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

 

 

5 Comments

  • Jan Reply

    Geweldig

    • Astrid van Zeeland Reply

      fijn dat de comments doorkomen!

  • Floris Reply

    Mooi geschreven mam

  • Marijke SPOOREN Reply

    Oei weer tekst niet kunnen posten 🤔
    Schreef net dat er wel steeds iets te gebeuren valt, de dieren groot en klein observeren. Het nog mooier maken van jullie plekje op OpiKopi, af en toe relaxen, het weer dat dit jaar wel uitzonderlijk nat is 🙈 met de onbereilbaarheid voor sommigen door de hevige regenvallen. Al een geluk dat er solidariteit bestaat, wat ook een vorm van liefde is 🧡 nog een fijne zondag xx uit het zonnige Brussel 😎

    • Astrid Reply

      Dank je wel voor je comment en eindeloos geduld, maar ‘t wachten is beloond xxx

Leave a Reply to Floris Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *