Kersenbloesem

 

Blix

De voorjaarszon wordt wat warmer, de ‘Cape Doctor’ komt nu uit alle windstreken…soms brengt hij koele wind van zee of land wind van Namibië en loopt de temperatuur ineens op tot 27 graden.
Mijn favoriete momenten zijn in de ochtend als ik door de, zachtjes heen en weer waaiende, voile gordijnen naar buiten kijk … alles wordt weer langzaam aan groen. In de Camelia zitten al fuchsia kleurige bloemen, de vijg begint voorzichtig blad te krijgen en de pruimenboom draagt trots haar geurende witte bloesem.
Een heerlijk kopje geurende koffie op het prachtig door Jan gemaakte nachtkastje en Blix onze jonge Golden Retriever die me goede morgen komt zeggen, hoe simpel is gelukkig zijn…

Mijn gedachten dwalen af naar onze vrienden waarvan hun visum half september verlopen is. Een jaar is voorbij gevlogen. De overeenkomst dat we beiden vreemden zijn in dit land, de liefde voor Zuid-Afrika, de wijn en goede vrienden bracht ons bij elkaar … Duurde het even voor dat er verdieping kwam in de relatie dan had dat zeker ook met cultuur verschil te maken.
Naast alle culturen die we in Zuid-Afrika kennen en de zwaluwen uit Europa niet te vergeten, werd onze vrienden groep verrijkt met Japanners. Nee, we stoppen hun niet in dat hokje, maar we moeten elkaar wel leren kennen zoals het met alle culturen is, zodat we met respect met elkaar kunnen omgaan… Zij probeerden van hun kant ook onze gewoontes te leren kennen, maar Nederlanders zijn toch echt nog een slag anders dan Zuid-Afrikaners. Dus wie had gedacht dat we zoveel overeenkomsten zouden hebben, terwijl we toch van een zo verschillende achtergrond komen.

Koken is iets waar Miho en ik gek van zijn, zij overigens nog meer dan ik hoor. Dus reed ik met haar naar de kust op zoek naar de afgelegen viswinkeltjes waar de ‘Catch of the day’ verkrijgbaar was. Ik koop die gewoon bij Woolies, want ik heb er totaal geen verstand van of de oogjes vers kijken en wat voor vis het is… voor mij geld het etiketje met de versheiddatum en de naam…
Tijdens het thee drinken kwamen de family verhalen los en onze gewoontes waar zij ontzettend aan moeten wennen.
Kussen in het openbaar  = not done … en elke keer moest er toch weer gehuged worden, want dat groeten met een kort knikje vinden wij toch echt te onpersoonlijk. Of je mening geven en je emoties tonen, ook iets wat ze langzaam aan meer gingen waarderen.
Samen gaan we een weekend naar de West Kust, naar de wilde bloemen…ik roep dan tijdens het rijden tot onze vriend dat er gestopt moet worden want ik wil foto’s maken, dat zullen zij nooit doen. Dus gingen zij een weekend later nog eens terug om, zoals we het gewend van ze zijn, nog veel meer foto’s te maken. Die hoffelijkheid en altijd maar een stapje terug doen, bracht ze geen mooie plaatjes. De meeste bloemen waren verdwenen. Soms moet je gewoon wat doortastender zijn…

Collages

Samen deden we ook een paar wijnproeverijen en ik geloof zeker dat zij het record verbroken hebben… zoveel plaatsen hebben ze in een jaar bezocht… zelfs wij kwamen op plekken die we nog niet kenden… waar je alleen op afspraak wordt rondgeleid en mag gaan proeven van wijnen die niet in de winkel verkrijgbaar zijn, maar wel thuisbezorgd worden of worden geëxporteerd.
Allerlei tips gaven we elkaar maar vooral over wijn en de beste restaurants werd veelvuldig gesproken tijdens onze wekelijkse Boek club bijeenkomst.

Ik had beloofd om de laatste avond voor ze te koken, lijkt mij altijd zo fijn als er niets meer opgeruimd hoeft te worden voor je vertrekt… Maar eerst was daar de Japanse avond bij hen … alles gaat wel
overwogen en rustig… de groep is eigenlijk te groot om aan tafel te zitten, maar met een beetje schikken lukt het net.
Er zijn speciaal 2 verschillende flessen Saké uit Japan op tafel gezet en verschillende kleine hapjes…hele zoete boontjes, de sushi en champignons uit het zuur kan ik me het best herinneren.
Daarna werd er steeds een schaal op tafel gezet en daar nam iedereen dan wat uit…super kleine porties, maar er bleven maar gerechten komen. Allerlei Zuid Afrikaanse wijn vulden de glazen… en was de fles leeg dan neem je gewoon iets anders…  daarin hadden ze de Zuid-Afrikaanse gewoonte zich al helemaal eigen gemaakt…

Sake

Dinsdag avond was het mijn beurt…Nederlandse kost?…ik kan nooit iets traditioneels bedenken. Verder dan worstebroodjes…appeltaart …hutspot en boerenkool kom ik niet. Maar ik kan wel iets anders Europees op tafel zetten, dus werd het Italiaans.
Miho en Seiro kwamen al binnen met de armen open… hoe zal dat dadelijk in Japan gaan… zal vast nog wel eens tot verwarring gaan leiden…die hartverwarmende omhelzingen.
Het werd een super avond en we waren / zijn nog lang niet uitgepraat, maar het afscheid is er!
Gisteren zijn ze vertrokken, via Parijs naar Japan even nog een paar dagen relaxen voor de harde, drukke zakenwereld van Azië ze weer opslokt.
Lange werkdagen laat eten en ergens midden in de nacht naar bed….om ’s ochtends vroeg weer met de metro naar het werk te gaan.
Vandaag staat in het teken van Whats-appen en Facebook… we delen nog even alles en ik hoop dat we dat nog lang gaan volhouden.
Want vanaf nu in het voorjaar als alles gaat bloeien dan zal ik aan de Kersenbloesem denken en aan het verhaal van Miho dat ze dan met de hele familie naar het park gaan om te picknicken en te vieren dat het Lente is… de kersenbloesem die een hoofdrol speelt in het leven van Japanners, die de symboliek van het leven verbeeld… Kort en mooi, soms wind en regen, maar ook zonnneschijn.

Omhul me met woorden…verdwijn in zinnen en zinnespeel met tekst, Astrid

Sakura Sakura

Cherry blossoms, cherry blossoms,
In fields and villages
As far as you can see.
Is it a mist, or clouds?
Fragrant in the morning sun.
Cherry blossoms, cherry blossoms,
Flowers in full bloom.

Cherry blossoms, cherry blossoms,
Across the spring sky,
As far as you can see.
Is it a mist, or clouds?
Fragrant in the air.
Come now, come now,
Let’s look, at last!

Link naar Youtube Sakura Song

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *